فراتحلیل عوامل سازمانی، شغلی و فردی مرتبط با ترک خدمت کارکنان در سازمان های شهری

ترک خدمت کارکنان یکی از چالش های مهم سازمان های شهری است که می تواند استمرار خدمات عمومی، حفظ دانش سازمانی و بهره وری نیروی انسانی را تحت تاثیر قرار دهد. عوامل موثر بر ترک خدمت کارکنان ماهیتی چندبعدی دارند و در سه سطح سازمانی، شغلی و فردی قابل بررسی هستند. هدف این مقاله، تحلیل تلفیقی عوامل مرتبط با ترک خدمت کارکنان در سازمان های شهری با تاکید بر این سه سطح است. مرور ادبیات نشان می دهد که در سطح سازمانی، عواملی مانند حمایت سازمانی، عدالت، فرهنگ سازمانی، فرصت های ارتقا، جو روان شناختی و تعهد سازمانی با نگرش کارکنان نسبت به ماندن یا ترک سازمان ارتباط دارند. در سطح شغلی، عواملی همچون فشار کاری، تقاضاهای شغلی، منابع شغلی، رضایت شغلی، تناسب فرد شغل و ویژگی های محیط کار اهمیت دارند. در سطح فردی نیز انگیزش، ویژگی های شخصی، ادراک از تناسب فرد سازمان، فرسودگی و میزان درگیری شغلی می توانند در شکل گیری قصد ترک خدمت نقش داشته باشند. یافته های مطالعات مختلف همچنین نشان می دهد که این عوامل مستقل از یکدیگر عمل نمی کنند و تعامل میان شرایط سازمان، ویژگی های شغل و ادراکات فردی می تواند تصمیم کارکنان درباره ماندن یا ترک سازمان را شکل دهد. بر این اساس، تحلیل ترک خدمت در سازمان های شهری نیازمند رویکردی چندسطحی است که به جای تمرکز بر یک عامل منفرد، مجموعه شرایط سازمانی، شغلی و فردی را به صورت یک نظام مرتبط مورد توجه قرار دهد.

کلیدواژه ها:

ترک خدمت ، قصد ترک خدمت ، عوامل سازمانی ، عوامل شغلی