تحلیل شاخص های کالبدی، اجتماعی و اقتصادی مرتبط با بازآفرینی بافت های فرسوده شهری

بافت های فرسوده شهری به دلیل فرسودگی کالبدی، ضعف زیرساخت ها، مشکلات اجتماعی و محدودیت های اقتصادی، یکی از چالش های مهم برنامه ریزی و مدیریت شهری محسوب می شوند. بازآفرینی این بافت ها فرایندی چندبعدی است که نمی تواند صرفا از طریق مداخلات کالبدی و نوسازی ساختمان ها تحقق یابد، بلکه نیازمند توجه همزمان به ویژگی های اجتماعی، اقتصادی، محیطی و نهادی است. هدف مقاله حاضر، تحلیل توصیفی و مرور روایتی شاخص های کالبدی، اجتماعی و اقتصادی مرتبط با بازآفرینی بافت های فرسوده شهری است. بررسی ادبیات نشان می دهد که شاخص های کالبدی شامل کیفیت و ایمنی ساختمان ها، دسترسی، شبکه معابر، زیرساخت ها، کاربری زمین، تراکم و کیفیت محیطی هستند. در بعد اجتماعی، عواملی مانند سرمایه اجتماعی، مشارکت ساکنان، تعلق مکانی، امنیت، انسجام اجتماعی و توانمندسازی اهمیت دارند. شاخص های اقتصادی نیز شامل ارزش زمین و مسکن، توان مالی ساکنان، سرمایه گذاری، اشتغال، بازده اقتصادی مداخلات و امکان تامین مالی پروژه های بازآفرینی است. مطالعات مورد بررسی همچنین بر ضرورت توجه به پایداری، تاب آوری، رویکردهای نوین شهرسازی و مشارکت ذی نفعان تاکید دارند. بر این اساس، بازآفرینی موفق بافت های فرسوده مستلزم رویکردی یکپارچه است که در آن بهبود کالبدی با ارتقای شرایط اجتماعی و تقویت ظرفیت های اقتصادی همراه شود.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، بافت فرسوده ، شاخص های کالبدی ، شاخص های اجتماعی.