بررسی رابطه پیکربندی فضایی شبکه معابر با دسترسی پذیری و پیاده مداری در بافت های شهری

پیکربندی فضایی شبکه معابر یکی از مولفه های اساسی ساختار کالبدی شهر است که می تواند بر نحوه حرکت افراد، میزان دسترسی به فعالیت ها و قابلیت پیاده روی در بافت های شهری اثرگذار باشد. شبکه معابر از طریق میزان اتصال، پیوستگی، مرکزیت و عمق فضایی، شرایط متفاوتی برای حرکت و دسترسی ایجاد می کند. در این میان، روش نحو فضا و تحلیل های شبکه ای امکان بررسی رابطه میان ساختار فضایی معابر و الگوهای حرکت و پیاده مداری را فراهم کرده اند. بررسی مطالعات موجود نشان می دهد که خیابان های دارای موقعیت مرکزی تر و اتصال مناسب تر، در بسیاری از شرایط ظرفیت بیشتری برای جذب حرکت عابران و فعالیت های شهری دارند، هرچند این رابطه تحت تاثیر ویژگی های کالبدی محیط، نوع کاربری زمین و کیفیت فضای خیابان نیز قرار می گیرد. از این منظر، پیاده مداری حاصل تعامل میان ساختار فضایی شبکه و ویژگی های محیط ساخته شده است و نمی توان آن را صرفا بر اساس یک شاخص شبکه ای تبیین کرد. مقاله حاضر با رویکرد مروری تحلیلی، رابطه میان پیکربندی فضایی شبکه معابر، دسترسی پذیری و پیاده مداری را بررسی کرده و بر نقش هم زمان اتصال شبکه، مرکزیت، دسترسی، کاربری زمین و کیفیت محیط شهری در شکل گیری حرکت پیاده تاکید می کند. نتایج این بررسی نشان می دهد که تحلیل ساختار فضایی شبکه معابر می تواند مبنایی برای شناسایی ظرفیت ها و محدودیت های شبکه پیاده و ارتقای سازمان فضایی بافت های شهری باشد.

کلیدواژه ها:

پیکربندی فضایی ، شبکه معابر ، دسترسی پذیری ، پیاده مداری