توسعه و ارتقای کیفیت طراحی و اجرای زیرساخت های عمرانی در میزان تاب آوری

در سال های اخیر، با افزایش قابل توجه آمار رخدادهای ناگوار گوناگون از قبیل بحران های مالی، بلایای طبیعی و غیرطبیعی و غیره، توانایی بقاء امری حیاتی برای پروژه های عمرانی بوده است. در واقع، پروژه ها همچون سیستم های موقتی نیاز دارند تا جهت پیشگیری و کاهش تاثیر خسارات پیش آمده ها، تاب آور شوند. در همین راستا اتخاذ رویکرد مدیریتی مبتنی بر تاب آوری در پروژه ها خصوصا در حوزه ی ساختمان سازی می تواند آسیب ها و شکست های ناشی از حوادث و اختلالات را به حداقل برساند. بنابراین، هدف اصلی پژوهش حاضر ضرورت ارتقای کیفیت طراحی و اجرای زیرساخت های عمرانی در میزان تاب آوری پروژه های عمرانی و ساختمانی می باشد. در نتیجه می توان گفت تاب آوری پروژه های عمرانی و ساختمان در برابر زلزله، به توانایی برای جذب تغییر و اختلال، با هدف حداقل سازی تلفات جانی و امکان سرویس دهی ساختمان پس از رخداد زلزله اطلاق می شود. در این تعریف، مقوله ”امکان سرویس دهی پس از رخداد زلزله“ بسیار حایز اهمیت است و توجه پژوهشگران، اهل حرفه و دولتمردان را به خود جلب کرده است. اگر بخواهیم تاب آوری، به صورت گسترده در پروژه های شهری و ساختمان های سطح کشور لحاظ شود باید نظامی منسجم و فراگیر بر ساخت و ساز ما حاکم و ناظر باشد.