تحلیل و بهینه سازی زمان واکنش در مدیریت مخاطرات شهری با استفاده از راهکارهای فناورانه: مطالعه موردی مقایسه ای شهرهای تهران و اصفهان

زمان واکنش یکی از عوامل موثر بر کارآمدی عملیات امد هدف این در مخاطرات شهری است و کاهش آن می تواند به بهبود دسترسی نیروهای امدادی به محل حادثه کمک کند. هدف این مقاله، تبیین ظرفیت راهکارهای فناورانه در تحلیل و بهینه سازی زمان واکنش در دو بافت شهری متفاوت، تهران و اصفهان، است. پژوهش با رویکردی مقایسه ای و با تمرکز بر تحلیل شبکه های مکانی، داده های مکانی ایستگاه های امدادی، وضعیت راه ها و موانع شهری را بررسی می کند. در چارچوب پیشنهادی، از قابلیت های GIS برای مدل سازی شبکه و تحلیل مسیر، از داده های به روز ترافیکی برای برآورد زمان سفر و از داده های سه بعدی، از جمله LiDAR در صورت دسترس پذیری، برای شناسایی محدودیت های کالبدی مسیرها استفاده می شود. همچنین، الگوریتم هایی مانند A* یا الگوریتم ژنتیک می توانند برای یافتن مسیرهای مناسب در شرایط زمانی و ترافیکی متفاوت به کار گرفته شوند. چارچوب مقایسه ای مقاله، ترافیک و تراکم شهری را به عنوان محدودیت های مهم در تهران و پیچیدگی بافت تاریخی و معابر کم عرض را به عنوان چالش های برجسته در اصفهان در نظر می گیرد. بر این اساس، مدیریت هوشمند چراغ های راهنمایی و ایجاد کریدورهای امدادی در تهران، و استفاده از داده های مکانی دقیق و متناسب سازی ناوگان امدادی با محدودیت معابر در اصفهان، از راهکارهای قابل بررسی اند. مقاله همچنین ایجاد بستر یکپارچه ای مانند دوقلوی دیجیتال را برای پشتیبانی از تحلیل سناریوها و تصمیم گیری مدیریت بحران پیشنهاد می کند. از آنجا که پژوهش حاضر چارچوبی پیشنهادی است، میزان کاهش زمان واکنش باید با داده های واقعی و ارزیابی میدانی در هر دو شهر سنجیده شود و نمی توان آن را بدون اجرای مدل، نتیجه ای تجربی تلقی کرد.

کلیدواژه ها:

زمان واکنش ، مدیریت مخاطرات شهری ، دوقلوی دیجیتال ، تهران ، اصفهان