تاثیر مدیریت مالی شهری و بازسازی بافت های فرسوده بر ارزش افزوده زمین؛ مطالعه موردی شهر یزد

گسترش بافت های فرسوده در کلان شهرهای ایران، به ویژه شهرهایی با ویژگی های ارزشمند تاریخی نظیر یزد، چالشی اساسی برای مدیریت شهری محسوب می شود که نه تنها کیفیت زندگی، بلکه پایداری مالی شهر را تهدید می کند. مسئله اصلی این پژوهش، تبیین رابطه میان مداخلات مدیریت مالی شهری (در پروژه های بازسازی و توسعه زیرساخت ها) و تغییرات ارزش افزوده زمین در بافت های فرسوده شهر یزد است. این تحقیق با بهره گیری از رویکردی کمی-ترکیبی (Mixed-Methods) و در بازه زمانی ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۳، به تحلیل اثرات متغیرهای اقتصادی-فضایی پرداخته است. برای درک تفاوت های مکانی اثرگذاری سرمایه گذاری ها بر قیمت زمین، از مدل «رگرسیون جغرافیایی وزن دار» (GWR) استفاده شده که امکان تحلیل ناهمگنی های فضایی را فراهم می آورد. نتایج پژوهش نشان دهنده وجود رابطه مثبت و معنادار میان میزان سرمایه گذاری های زیرساختی شهرداری و افزایش ارزش افزوده زمین در محدوده های هدف است. همچنین یافته ها حاکی از آن است که شدت اثر بازسازی بر ارزش زمین در بافت های فرسوده غیرتاریخی، به دلیل انعطاف پذیری بیشتر در بازتوسعه و نبود محدودیت های شدید میراثی، به طور معناداری بیشتر از هسته های تاریخی شهر است. این مطالعه در نهایت با ارائه مدلی برای تحلیل اثرات مکانی بازسازی، راهکارهای عملیاتی را برای مدیریت شهری یزد جهت به کارگیری استراتژی های «بازگشت ارزش زمین» (Land Value Capture) به منظور تامین مالی پایدار پروژه های آتی و کاهش نابرابری های فضایی پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، بافت های فرسوده ، مدیریت مالی شهری ، ارزش افزوده زمین