اقتصاد در خدمت شهر: نقش مدیریت شهری در کاهش نابرابری های اجتماعی برای سالمندان

با پیشرفت علوم پزشکی و افزایش امید به زندگی، گذار جمعیت جهان به سوی پیری، مدیریت شهری را با چالشی نوین تحت عنوان «انقلاب خاموش» روبه رو کرده است. در این میان، مسئله نابرابری در دسترسی به منابع شهری و خدمات عمومی، گروه های سالمند را در وضعیت آسیب پذیرتری قرار داده و کیفیت زندگی آنان را تحت الشعاع قرار می دهد. هدف اصلی این پژوهش، واکاوی نقش مدیریت شهری و ابزارهای اقتصادی آن در کاهش نابرابری های اجتماعی سالمندان و تبیین رویکردی برای دستیابی به عدالت فضایی است. این مطالعه با بهره گیری از چارچوب نظری «حق به شهر» و مفهوم «اقتصاد مراقبت»، به بررسی رابطه میان سیاست های تخصیص بودجه و کیفیت زیست سالمندان می پردازد. روش پژوهش مبتنی بر مرور انتقادی ادبیات پیشین و تحلیل ارتباط میان متغیرهای اقتصاد شهری و دسترسی پذیری است. یافته های اولیه حاکی از آن است که نابرابری اقتصادی منجر به نابرابری در بهره مندی از فرصت های شهری شده و تمرکز بر «شهر دوستدار سالمند» بدون اصلاح سیاست های مالی، ناکافی است. پژوهش حاضر پیشنهاد می دهد که مدیریت شهری برای دستیابی به عدالت اجتماعی، نیازمند گذار از رویکردهای بودجه ریزی سنتی به سیاست های عدالت محور است که توزیع منابع را بر اساس شاخص های نیازسنجی سالمندان بازتعریف نماید. نتایج نشان می دهد که سرمایه گذاری هوشمند در زیرساخت های دسترس پذیر و توزیع متوازن بودجه های عمرانی، نقشی کلیدی در کاهش انزوای اجتماعی و ارتقای تاب آوری شهری سالمندان ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، پیری جمعیت ، عدالت اجتماعی ، اقتصاد شهری ، شهر دوستدار سالمند ، حق به شهر ، تخصیص بودجه.