شهرسازی سبز و اقتصاد چرخشی: مدل های نوین مدیریت پسماند و منابع در کلان شهرها

پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین رابطه میان اصول «شهرسازی سبز» و گذار به مدل «اقتصاد چرخشی» در مدیریت پسماند و منابع شهری انجام شده است. مسئله اصلی، ناکارآمدی مدل های خطی سنتی (استخراج-تولید-دورریز) در مواجهه با بحران های محیط زیستی و اقتصادی در شهرهای مدرن است. این تحقیق با رویکرد کیفی و از طریق مرور سیستماتیک ادبیات نظری و تحلیل چارچوب های مفهومی، به بررسی تعامل میان طراحی کالبدی شهر و فرآیندهای مدیریت چرخه مواد پرداخته است. در این پژوهش، نقش زیرساخت های سبز در تسهیل فرآیندهای بیولوژیک و بازگشت مواد به چرخه تولید مورد واکاوی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که مدیریت پسماند نباید صرفا به عنوان یک فرآیند «حذف زباله» از دیدگاه مدیریت شهری نگریسته شود، بلکه باید به عنوان یک «مدیریت هوشمند منابع» تعریف گردد. یافته ها حاکی از آن است که پیاده سازی استانداردهای شهرسازی سبز (مانند زیرساخت های سبز و مدیریت نفوذپذیری سطوح) می تواند بار مدیریت پسماند را کاهش داده و زیرساخت های لازم برای بازگشت مواد به چرخه تولید را فراهم کند. همچنین، گذار از مدیریت خطی به چرخشی، پتانسیل تبدیل هزینه های سنگین مدیریت پسماند به ارزش های اقتصادی و منابع درآمدی برای شهرداری ها را داراست. این پژوهش پیشنهاد می دهد که مدیران شهری برای دستیابی به پایداری، باید از رویکرد «مدیریت پسماند سنتی» به سمت «حکمرانی چرخشی منابع» حرکت کنند. این امر مستلزم ادغام سیاست های برنامه ریزی کالبدی شهر با استراتژی های اقتصادی بازیافت و بازتولید است تا شهر از یک مصرف کننده صرف منابع، به یک سیستم خودکفا و تاب آور تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

شهرسازی سبز ، اقتصاد چرخشی ، مدیریت پسماند ، مدیریت منابع شهری ، پایداری ، حکمرانی شهری