طراحی چارچوب بهبود بهره وری سیستم با رویکرد مهندسی صنایع و بهینه سازی منابع

تحولات شتابان فناوری های دیجیتال، گسترش هوش مصنوعی، افزایش حجم داده های سازمانی و تغییر ماهیت مشاغل، ضرورت بازنگری در شیوه های سنتی مدیریت منابع انسانی را بیش از پیش آشکار کرده است. در این شرایط، سازمان ها برای دستیابی به بهره وری، انعطاف پذیری و عملکرد پایدار، نیازمند رویکردی هستند که منابع انسانی را نه مجموعه ای از فعالیت های اداری، بلکه به عنوان یک سیستم یکپارچه، پویا و قابل طراحی و بهینه سازی در نظر بگیرد. پژوهش حاضر با هدف تبیین مفهوم مهندسی منابع انسانی و ارائه چارچوبی مفهومی برای طراحی و بهینه سازی سیستم های منابع انسانی در عصر دیجیتال انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی و از نوع مطالعات مروری و کتابخانه ای است. داده ها و اطلاعات موردنیاز از طریق بررسی و تحلیل منابع علمی مرتبط با مدیریت منابع انسانی، مدیریت منابع انسانی دیجیتال، تحلیل منابع انسانی، هوش مصنوعی، اتوماسیون، مدیریت استعداد، توسعه قابلیت های کارکنان و حاکمیت داده گردآوری و به صورت مفهومی تحلیل شده اند. نتایج پژوهش نشان داد که مهندسی منابع انسانی بر شش بعد اساسی شامل طراحی و بازطراحی فرایندهای منابع انسانی، ایجاد زیرساخت های دیجیتال، مدیریت و تحلیل داده، استفاده هدفمند از هوش مصنوعی و اتوماسیون، توسعه قابلیت های انسانی و حاکمیت و نظارت استوار است. همچنین یافته ها نشان داد که دیجیتالی کردن فرایندهای ناکارآمد به تنهایی موجب افزایش بهره وری نمی شود و ابتدا باید فرایندها ساده سازی، استانداردسازی و بازطراحی شوند. تحلیل داده می تواند تصمیم گیری منابع انسانی را از سطح توصیفی به سمت تحلیل تشخیصی، پیش بینانه و تجویزی هدایت کند و هوش مصنوعی نیز با خودکارسازی فعالیت های تکراری و پشتیبانی از تصمیم گیری، ظرفیت جدیدی برای منابع انسانی ایجاد می کند. با این حال، حفظ نظارت انسانی، رعایت حریم خصوصی، امنیت داده، شفافیت و عدالت الگوریتمی از الزامات اساسی این تحول است. در مجموع، مهندسی منابع انسانی می تواند چارچوبی یکپارچه برای گذار از مدیریت سنتی منابع انسانی به نظامی هوشمند، داده محور، انعطاف پذیر و انسان محور فراهم کند.

کلیدواژه ها:

مهندسی منابع انسانی ، مدیریت منابع انسانی دیجیتال ، هوش مصنوعی ، تحلیل منابع انسانی ، تحول دیجیتال