مدیریت مشارکتی و نقش آن در بهبود تصمیم گیری شهری

مدیریت شهری در شهرهای معاصر با مسائل پیچیده و چندبعدی از جمله افزایش جمعیت، گسترش کالبدی، محدودیت منابع، تنوع نیازهای شهروندان، نابرابری های اجتماعی و فضایی، مشکلات زیست محیطی و افزایش انتظارات عمومی مواجه است. در چنین شرایطی، الگوهای سنتی و متمرکز مدیریت شهری به دلیل محدودیت در بهره گیری از دانش محلی و ظرفیت های اجتماعی، پاسخگویی کافی به بسیاری از مسائل پیچیده شهری را ندارند. ازاین رو، مدیریت مشارکتی به عنوان رویکردی نوین در مدیریت و حکمرانی شهری، بر حضور فعال شهروندان، ذی نفعان، نهادهای محلی، بخش خصوصی و سازمان های مدنی در فرآیند شناسایی مسائل، تعیین اولویت ها، تصمیم سازی، تصمیم گیری، اجرا و ارزیابی برنامه های شهری تاکید دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مدیریت مشارکتی در بهبود تصمیم گیری شهری و با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و رویکرد مروری و کتابخانه ای انجام شده است. داده ها و اطلاعات مورد نیاز از طریق مطالعه کتاب ها، مقالات علمی، پژوهش های داخلی و خارجی و منابع مرتبط با مدیریت شهری، مشارکت شهروندی، حکمرانی مشارکتی و تصمیم گیری شهری گردآوری و تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که مدیریت مشارکتی از طریق افزایش کیفیت و تنوع اطلاعات، استفاده از دانش محلی شهروندان، شناسایی دقیق تر مسائل و نیازهای شهری، بهبود اولویت بندی، افزایش مشروعیت و پذیرش اجتماعی تصمیمات، تقویت شفافیت و پاسخگویی، کاهش تعارضات و افزایش اعتماد عمومی می تواند کیفیت تصمیم گیری شهری را ارتقا دهد. همچنین، مشارکت محله ای و استفاده از ابزارهای دیجیتال ظرفیت مناسبی برای گسترش مشارکت و تسهیل ارتباط میان شهروندان و مدیریت شهری فراهم می کنند. با این حال، موانعی همچون تمرکزگرایی، مقاومت سازمانی، ضعف اعتماد عمومی، مشارکت صوری، نابرابری در دسترسی به فرآیندهای مشارکتی و شکاف دیجیتال می توانند اثربخشی آن را کاهش دهند. بنابراین، تحقق مدیریت مشارکتی موثر نیازمند ایجاد سازوکارهای شفاف، فراگیر و مستمر برای مشارکت و فراهم کردن امکان اثرگذاری واقعی شهروندان بر فرآیند تصمیم گیری شهری است.

کلیدواژه ها:

مدیریت مشارکتی ، مشارکت شهروندی ، تصمیم گیری شهری ، حکمرانی شهری ، مدیریت شهری