تبیین نقش مدیریت شهری در توسعه دیپلماسی عمومی و تعاملات بین المللی

دیپلماسی شهری در دهه های اخیر به یکی از رویکردهای نوین در عرصه حکمرانی شهری و روابط بین الملل تبدیل شده است و با گسترش جهانی شدن، افزایش نقش بازیگران غیردولتی و پیچیده تر شدن مسائل شهری، شهرها بیش از گذشته در تعاملات فراملی و شبکه های بین المللی حضور یافته اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی مبانی نظری، ابعاد و کارکردهای دیپلماسی شهری و تبیین نقش آن در تقویت جایگاه شهرها در حکمرانی چندسطحی و روابط بین الملل انجام شده است. روش پژوهش، مروری و کتابخانه ای است و اطلاعات مورد نیاز با بررسی و تحلیل منابع علمی فارسی و لاتین، کتاب ها، مقالات و مطالعات مرتبط با دیپلماسی شهری گردآوری شده است. بررسی مطالعات نشان می دهد که دیپلماسی شهری دیگر صرفا به روابط رسمی میان شهرداری ها یا انعقاد پیمان های خواهرخواندگی محدود نیست، بلکه طیفی گسترده از فعالیت ها شامل مشارکت در شبکه های شهری، همکاری های اقتصادی و فرهنگی، تبادل دانش و تجربه، تعاملات زیست محیطی، مدیریت بحران، توسعه پایدار، صلح سازی و حضور در نهادها و مجامع بین المللی را دربرمی گیرد. یافته های مطالعات بررسی شده همچنین نشان می دهد که ظرفیت سازی نهادی، وجود مدیریت شهری توانمند، برخورداری از منابع و نیروی انسانی متخصص، هماهنگی میان سطوح مختلف حکمرانی و شکل گیری شبکه های بین شهری از مهم ترین الزامات موفقیت دیپلماسی شهری محسوب می شوند. از سوی دیگر، نبود هماهنگی میان نهادهای ملی و محلی، محدودیت های قانونی و مالی، ضعف برنامه ریزی راهبردی و کمبود تجربه بین المللی می تواند اثربخشی اقدامات دیپلماسی شهری را کاهش دهد. در مجموع، دیپلماسی شهری می تواند با ایجاد بسترهای همکاری، افزایش تبادل دانش، ارتقای اعتبار و تصویر بین المللی شهر و تقویت ارتباطات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، به ابزاری موثر برای توسعه پایدار و حکمرانی شهری تبدیل شود. بر این اساس، تقویت ظرفیت های نهادی و شبکه ای شهرها و تدوین راهبرد منسجم برای تعاملات بین المللی، زمینه بهره گیری موثرتر از ظرفیت دیپلماسی شهری را فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

دیپلماسی شهری ، حکمرانی شهری ، روابط بین الملل ، شبکه های شهری ، توسعه پایدار