تبیین عوامل موثر بر رضایت شغلی پرستاران در بیمارستان های دولتی ایران،یک مطالعه کمی

‎رضایت شغلی یکی از موضوعات مهم و تعیین کننده در حوزه سلامت و منابع انسانی بیمارستان ها تلقی می شود که تاثیر قابل توجهی بر بهره وری سازمانی، کیفیت خدمات و سلامت روانی کارکنان دارد هدف از این پژوهش، بررسی عوامل موثر بر رضایت شغلی پرستاران شاغل در بیمارستان های دولتی ایران بود. در بیمارستان های دولتی ایران، پرستاران با چالش های متعددی از جمله کمبود منابع انسانی، ساعات کاری طولانی، حقوق و مزایای ناکافی، فشار کاری و فرصت های محدود ارتقا شغلی روبه رو هستند این مطالعه به روش توصیفی - پیمایشی و با رویکرد کمی اجرا گردید. جامعه آماری شامل کلیه پرستاران شاغل در بیمارستان های دولتی کشور در سال ۱۴۰۳ بود که با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۳۴۲ پرسش نامه معتبر جمع آوری و تحلیل شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسش نامه استاندارد رضایت شغلی مبتنی بر مدل های هرزبرگ، MSQ ‎و هاگمن و اولدهام بود که روایی و پایایی آن تایید شد. نتایج نشان داد میانگین رضایت شغلی کل ۳٫۱۴، بالاترین رضایت در بعد روابط بین فردی و پایین ترین رضایت مربوط به حقوق و مزایا بود. همچنین، متغیرهای حقوق و مزایا‎ (β=۰.۴۱)‎، حمایت مدیریتی‎ (β=۰.۳۲) ‎و امکانات محیط کار‎ (β=۰.۲۳)‎، به ترتیب بیشترین نقش را در تبیین رضایت شغلی ایفا کردند. یافته ها نشان داد ویژگی های دموگرافیک تاثیر معناداری در میزان رضایت نداشتند. بر اساس نتایج، تدوین سیاست های جبران خدمت، تقویت حمایت مدیریتی و بهبود شرایط محیط کار برای ارتقای رضایت شغلی پرستاران بیمارستان های دولتی توصیه می شود‎.‎

کلیدواژه ها:

رضایت شغلی ، پرستاران ، عوامل موثر ، بیمارستان های دولتی ، مدیریت منابع انسانی