تبیین نقش آموزش مهارت های نرم(Soft Skills) و ارتباطات بین فردی در کاهش فرسودگی تحصیلی و شغلی دانشجویان پزشکی

جهان امروز با سرعت بالا در حال تغییر و پویایی است . جامعه و فرهنگ ما نیز از این تغییرات بی نصیب نمانده و در لایه های مختلف آموزشی خود ، دچار تحولات عمیق و دامنه دار شده است . اکنون که همه چیز سیستماتیک شده و طبیعت انسان عملگرا و مستعد تغییرات گوناگون است ؛ تحولات سریع نظام سلامت ، فرسایش تحصیلی دانشجویان پزشکی و پیچیدگی محیط های بالینی، ضرورت بازنگری در برنامه های آموزش پزشکی را برجسته کرده است. بررسی روندهای ملی و جهانی نشان می دهد که ادغام مهارت های نرم و ارتباطات بین فردی در برنامه های درسی، یکی از شکاف های اساسی آموزش پزشکی است . مهارت هایی مانند تنظیم هیجان، مدیریت استرس، همدلی و ارتباط موثر، ماهیتی عملکردی دارند و تنها از طریق تجربه، شبیه سازی و بازاندیشی قابل یادگیری اند. در همین راستا ؛ در این پژوهش تلاش شده است با روش مروری – تحلیلی و از طریق بهره گیری از پایگاه های اطلاعاتی چون پرتال جامع علوم انسانی ، pubMed ، Scopus و Google Scholar به تحلیل پژوهش های پزشکی و نظریه های یادگیری تجربی و علوم تربیتی بپردازد . طی این بررسی ها ، یادگیری اجتماعی و برنامه درسی پنهان نشان داد که آموزش ساختاریافته این مهارت ها موجب تقویت خودکارآمدی، کاهش بار شناختی و تعدیل محور استرس HPA می شود. این فرآیند به کاهش فرسودگی تحصیلی–بالینی و افزایش تاب آوری روانی دانشجویان منجر می گردد. در نهایت ادغام آموزش های شبیه سازی محور، پیاده سازی عمل فکورانه و گروه های بازاندیشی ، توانمندسازی اساتید و آموزش بین حرفه ای به عنوان رویکردی ضروری برای ارتقای کیفیت آموزش پزشکی و سلامت روان نسل آینده پزشکان پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های نرم ، ارتباطات بین فردی ، کاهش فرسودگی تحصیلی و شغلی ، دانشجویان پزشکی