تحلیل رابطه خستگی شفقت با تاب آوری حرفه ای در پرستاران بخش های مراقبت ویژه

پرستاران بخش های مراقبت ویژه به دلیل مواجهه مستمر با وضعیت های بحرانی، مرگ ومیر، تصمیم گیری های فوری، فشار کاری بالا و ارتباط نزدیک با بیماران و خانواده های آنان، در معرض پیامدهای روانی و شغلی متعددی قرار دارند. یکی از مهم ترین این پیامدها، خستگی شفقت است که می تواند کیفیت مراقبت، رضایت شغلی، سلامت روان و تداوم خدمت پرستاران را تحت تاثیر قرار دهد. در مقابل، تاب آوری حرفه ای به عنوان توانایی سازگاری، بازگشت موثر به عملکرد مطلوب و حفظ تعهد حرفه ای در مواجهه با فشارها و موقعیت های دشوار شناخته می شود. هدف این مقاله، تبیین رابطه میان خستگی شفقت و تاب آوری حرفه ای در پرستاران شاغل در بخش های مراقبت ویژه است. بررسی مطالعات نشان می دهد که تاب آوری حرفه ای بالاتر معمولا با خستگی شفقت کمتر، رضایت از شفقت بیشتر و سازگاری شغلی مطلوب تر همراه است. بااین حال، تاب آوری نباید صرفا به عنوان مسئولیت فردی پرستار تلقی شود؛ زیرا عوامل سازمانی از جمله کمبود نیروی انسانی، شیفت های طولانی، حمایت ناکافی مدیران، ابهام نقش و مواجهه مکرر با مرگ، در شکل گیری خستگی شفقت نقش اساسی دارند. بنابراین، ارتقای تاب آوری حرفه ای باید هم زمان با اصلاح شرایط سازمانی، ایجاد محیط کار حمایتی و ارائه مداخلات روان شناختی دنبال شود.

کلیدواژه ها:

خستگی شفقت ، تاب آوری حرفه ای ، پرستاران ، مراقبت ویژه ، فرسودگی شغلی ، رضایت از شفقت.