کاربرد فرآیندکاوی (Process Mining) در داده های بالینی الکترونیک جهت عارضه یابی و بهینه سازی مسیر حرکت و انتظار بیمار در اورژانس های بیمارستانی

اورژانس بیمارستانی یکی از پیچیده ترین نقاط تماس بیمار با نظام سلامت است و کیفیت عملکرد آن به سرعت تصمیم گیری، هماهنگی میان واحدهای بالینی، دسترس پذیری منابع و کاهش زمان های انتظار وابسته است. با وجود گسترش سامانه های پرونده الکترونیک سلامت و سیستم های اطلاعات بیمارستانی، بخش مهمی از تصمیمات مدیریتی در اورژانس همچنان بر گزارش های تجمیعی، تجربه مدیران و مشاهده های مقطعی تکیه دارد؛ در حالی که ردپاهای دیجیتال ثبت شده در رویدادهای بالینی می تواند مسیر واقعی حرکت بیمار را با دقتی بالاتر آشکار کند. هدف این مقاله تبیین کاربرد فرآیندکاوی در داده های بالینی الکترونیک برای عارضه یابی، کشف گلوگاه ها و ارائه چارچوبی جهت بهینه سازی مسیر حرکت و انتظار بیمار در اورژانس های بیمارستانی است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی و طراحی محور است و با اتکا بر ادبیات فرآیندکاوی سلامت، اجزای یک مدل اجرایی شامل استخراج گزارش رخداد، پاک سازی و همسان سازی داده ها، کشف فرآیند، تحلیل انطباق، تحلیل عملکرد، تحلیل گونه های مسیر و تدوین سناریوهای اصلاحی ارائه می شود. یافته های تحلیلی نشان می دهد که فرآیندکاوی می تواند زمان های پنهان انتظار، حلقه های تکرار میان معاینه و درمان، تاخیر در اجرای دستورات پزشک، تاخیر در آزمایشگاه و تصویربرداری، تراکم در ترخیص و ناهمخوانی میان مسیر واقعی بیمار و پروتکل های بالینی را آشکار سازد. بر اساس نتایج، ترکیب فرآیندکاوی با شاخص های تریاژ، شدت بیماری، منابع انسانی، زمان بندی خدمات و تحلیل سناریو، مبنایی برای تصمیم گیری داده محور، کاهش ازدحام، بهبود بهره وری و افزایش ایمنی بیمار فراهم می کند. مقاله در پایان، مدلی مرحله ای برای استقرار فرآیندکاوی در اورژانس و مجموعه ای از پیشنهادهای اجرایی برای بیمارستان ها ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

فرآیندکاوی ، پرونده الکترونیک سلامت ، اورژانس بیمارستانی ، مسیر بیمار ، زمان انتظار ، گلوگاه فرآیندی ، تحلیل انطباق ، بهینه سازی جریان بیمار.