بررسی نقش اپی ژنیک در محیط کار

امروزه سازمان ها با چالش هایی نظیر تغییر فناوری، تنوع نیروی کار، فشار اقتصادی و نیاز به نوآوری مواجه اند که سلامت روان کارکنان را تحت تاثیر قرار می دهد. از مهم ترین این چالش ها، استرس و فرسودگی شغلی است. فرسودگی شغلی حالتی از خستگی طولانی مدت با سه بعد خستگی عاطفی و جسمی، نگرش منفی به کار و کاهش احساس کارایی حرفه ای تعریف می شود. معماری سازمانی با پنج منظر ساختار، فرهنگ، فرایند، استراتژی و افراد، نقش طراحی سازمان را در رفتار کارکنان بررسی می کند. پژوهش حاضر باهدف ارائه چارچوبی نظری برای تبیین ارتباط میان ژنتیک سازمانی و کهن الگوهای یونگ با استرس و فرسودگی شغلی و تبیین نقش عوامل ژنتیکی و اپی ژنتیکی در آسیب پذیری کارکنان انجام شده است. عوامل ژنتیکی و اپی ژنتیکی علت اصلی تنوع پاسخ افراد با مواجهه مشابه هستند، اما پیری اپی ژنتیک مکانیسم اصلی انتقال استرس به فرسودگی نیست. کهن الگوهای پرسونا، سایه و پیر خردمند در تعامل با DNA سازمانی، بستر استرس های شغلی را شکل می دهند. فرسودگی شغلی پدیده ای چندسطحی است و پیشگیری از آن نیازمند مداخلات هم زمان در طراحی محیط کار، اصلاح قوانین ناگفته سازمانی، بازآرایی کهن الگوهای سمی و توجه به تفاوت های ژنتیکی - اپی ژنتیکی فردی است. این مقاله با رویکرد تلفیق نظری نشان می دهد که این مفاهیم نه به عنوان روابط علی، بلکه به عنوان لایه های مکمل برای تبیین فرسودگی شغلی قابل استفاده هستند.

کلیدواژه ها:

ژنتیک سازمانی ، استرس شغلی ، فرسودگی ، اپی ژنتیک