بررسی تحلیلی نقش تعاملی عکاسی و معماری در معرفی اماکن تاریخی ایران به گردشگران بین المللی؛ با تاکید بر بناهای شاخص تبریز

ادراک فضایی و تجربه مکان در معماری تاریخی ایران، فرآیندی حسی است که برای انتقال به مخاطب جهانی پیش از حضور فیزیکی، نیازمند میانجی گری قدرتمندی به نام «عکاسی» است. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی-توصیفی و با پرهیز از نگاه صرفا محاسباتی، به بررسی تعامل بنیادین میان کالبد معماری و رسانه عکاسی می پردازد. این پژوهش نشان می دهد که چگونه ثبت ماهرانه نور، بافت و پرسپکتیو در بناهای شاخص تبریز (ارگ علیشاه، ائل گلی، مقبرهالشعرا و عمارت ساعت) می تواند تصویر ذهنی گردشگران بین المللی را شکل داده و اشتیاق به کشف مکان را برانگیزد. علاوه بر ثبت مستند، این مطالعه به نقش ابزارهای نوین نظیر هوش مصنوعی در ویرایش و تلفیق عکس ها با هنر گرافیک محیطی می پردازد. نتایج نشان می دهد که استفاده از تصاویر این بناهای تاریخی در طراحی پوسترهای مفهومی با محوریت «توسعه پایدار و هوای پاک»، نه تنها شکوه معماری ایرانی را بازنمایی می کند، بلکه تبریز را به عنوان مقصدی دغدغه مند در حوزه اکوتوریسم و محیط زیست به جهان معرفی می نماید که نقشی کلیدی در جذب گردشگر مدرن دارد.

کلیدواژه ها:

عکاسی معماری ، گردشگری بین المللی ، بناهای تاریخی تبریز ، گرافیک محیطی ، هوش مصنوعی ، اکوتوریسم ، پدیدارشناسی مکان.