نقش راهبرد های مقابله با بلاتکلیفی شغلی و خودکارآمدی تصمیم گیری شغلی در انتخاب مسیر شغلی دانشجویان

تصمیم گیری درباره مسیر شغلی از مهم ترین تصمیم های راهبردی دانشجویان است که در شرایط عدم اطمینان از بازار کار به تجربه بلاتکلیفی و استفاده از راهبرد های مقابله ای کارآمد یا ناکارآمد منجر می شود. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر راهبرد های مقابله با بلاتکلیفی شغلی بر احتمال انتخاب پنج مسیر «کارآفرینی، اشتغال بخش خصوصی، اشتغال بخش دولتی، فعالیت دانشگاهی و تداوم کسب و کار خانوادگی» و تبیین نقش تعدیل گر خودکارآمدی تصمیم گیری شغلی می باشد. پژوهش از نظر رویکرد، کمی و از نظر اجرا مبتنی بر روش تسخیر خط مشی و سناریو های آزمایشی است. داده ها از دانشجویان دانشگاه های تهران گردآوری شدند و تحلیل بخش مستقیم پژوهش با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیره دو طرفه انجام گرفت. نتایج نشان داد اثر کلی راهبرد های مقابله بر مجموعه مسیر های شغلی (F(۱۰,۴۵۶۰) = ۲۶.۱۴۵، p < ۰.۰۰۱، η²p = ۰.۰۵۴) معنادار است. تفاوت میان راهبرد های مولد، حمایت جویی و نامولد برای هر پنج مسیر معنادار بود؛ اما الگوی برتری راهبرد ها طبق مسیر شغلی تفاوت داشت. همچنین خودکارآمدی تصمیم گیری شغلی رابطه میان راهبرد های مقابله و تمام مسیر های مورد بررسی را تعدیل کرد و بزرگ ترین اندازه اثر تعدیل گری به مسیر کارآفرینی (η²p = ۰.۰۳۶) تعلق داشت. یافته ها نشان می دهند مداخلات یکسان برای همه دانشجویان کافی نیست و مراکز هدایت شغلی باید هم زمان کیفیت راهبرد مقابله، میزان خودکارآمدی و نوع مسیر مورد نظر دانشجو را در طراحی خدمات مشاوره ای لحاظ کنند.

کلیدواژه ها:

بلاتکلیفی شغلی ، خودکارآمدی تصمیم گیری شغلی ، مسیر شغلی ، راهبرد های مقابله ، تسخیر خط مشی