اثر تاخیرهای سیستمی در پیاده سازی استراتژی های کلان مبتنی بر مهندسی سیستم

پیاده سازی موفقیت آمیز استراتژی های کلان در سازمان های پیچیده امروزی، یکی از چالش برانگیزترین مسائل پیش روی مدیران و تصمیم سازان است. پژوهش های متعدد نشان داده است که درصد قابل توجهی از استراتژی های تدوین شده، هرگز به مرحله اجرای کامل نمی رسند یا در مسیر اجرا با انحرافات جدی مواجه می شوند (Beer & Eisenstat, ۲۰۰۴). یکی از مهم ترین عواملی که به عنوان مانعی ساختاری در این مسیر ظاهر می شود، پدیده «تاخیرهای سیستمی» است. تاخیرهای سیستمی، که ریشه در ماهیت پویا، غیرخطی و بازخوردی سیستم های اجتماعی-فنی دارند (Sterman, ۲۰۰۰)، به عنوان نیروهای پنهان اما تعیین کننده، روند پیاده سازی استراتژی را با اختلال مواجه می سازند.مقاله حاضر با اتکا بر رویکرد مهندسی سیستم و با بهره گیری از چارچوب نظری پویایی شناسی سیستم (Forrester, ۱۹۶۱)، به بررسی نظام مند اثر تاخیرهای سیستمی بر پیاده سازی استراتژی های کلان می پردازد. در این مقاله، ابتدا ماهیت و گونه شناسی تاخیرهای سیستمی شامل تاخیر ادراکی، تاخیر تصمیم گیری، تاخیر اجرایی و تاخیر اثربخشی تبیین می شود. سپس، سازوکارهای اثرگذاری این تاخیرها بر حلقه های بازخورد استراتژیک و پیامدهای آن ها بر عملکرد سازمانی مورد تحلیل قرار می گیرد. در ادامه، راهبردهای کاهش تاخیرهای سیستمی در چارچوب مهندسی سیستم ارائه می شود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که تاخیرهای سیستمی نه تنها باعث کاهش سرعت اجرا می شوند، بلکه با ایجاد نوسان، خارج شدن از حد و انحراف از مسیر، می توانند کل نظام استراتژیک سازمان را با خطر شکست مواجه سازند (Sterman, ۱۹۹۴). درک نظام مند این تاخیرها و طراحی مکانیسم های جبرانی، از الزامات اساسی موفقیت در پیاده سازی استراتژی های کلان به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

تاخیر سیستمی ، مهندسی سیستم ، پیاده سازی استراتژی ، پویایی شناسی سیستم