ارائه مدل تبیینی رفتار نوآورانه معلمان بر اساس رهبری تحول آفرین با نقش میانجی اجتناب از ابهام

در عصر حاضر که با عنوان عصر عدم قطعیت های آموزشی شناخته می شود، مدارس دیگر صرفا محیط هایی برای انتقال دانش نیستند، بلکه به مراکز پویایی تبدیل شده اند که بقای آن ها در گرو نوآوری مستمر است. رفتار نوآورانه معلم به عنوان سنگ بنای تحول در سیستم های آموزشی مدرن، فراتر از تدریس سنتی رفته و شامل تولید، ترویج و اجرای ایده های نو در محیط کلاس درس می شود. با این حال، بروز این رفتارها در خلاء اتفاق نمی افتد و به شدت تحت تاثیر الگوهای رهبری حاکم بر مدرسه و ویژگی های روانشناختی معلمان قرار دارد(نکوداباکورا و همکاران، ۲۰۲۴). رهبری تحول آفرین به عنوان یکی از موثرترین سبک های مدیریتی در محیط های آموزشی سال ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ شناخته شده است. این سبک رهبری با چهار مولفه اصلی: نفوذ آرمانی، انگیزش الهام بخش، ترغیب ذهنی و ملاحظات فردی، محیطی را فراهم می کند که در آن معلمان فراتر از وظایف روتین خود عمل کرده و به سمت خلاقیت سوق داده می شوند. پژوهش های اخیر نشان می دهند که رهبران تحول آفرین با ایجاد یک چشم انداز مشترک و حمایت عاطفی، ظرفیت های نوآورانه را در معلمان آزاد می کنند(تین و لیو ، ۲۰۲۴).

کلیدواژه ها:

رهبری تحول آفرین ، معلمان ، مدارس ، خلاقیت علمی.