نقش و اثرگذاری تکنولوژی آموزشی و هوش مصنوعی در بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان

نظام آموزشی نیازمند راهبردها و خط مشی هایی است که با دید به آینده و مبتنی بر واقعیت و تحولات موثر در جهان تدوین شده باشند. در راستای نیل به این اهداف باید شناخت درستی از توانایی های افراد، امکانات سخت افزاری و نرم افزاری، بالقوه و بالفعل و وجود یک نقشه راهبردی مدرن و کارشناسی و بومی شده وجود داشته باشد. یک نظام هوشمند پس از نیاز سنجی از کاربر خود و پیش بینی یک روند منطقی از فعالیت ها، وی را به هدف های مطلوب در یادگیری می رساند و به جهت رشد همه جانبه دانش آموز در ابعاد مختلفی چون ابعاد فکری، عاطفی و انسانی، ارتباط اجتماعی بالایی را به وجود می آورد و حاصل این ارتباط، شکل گیری افرادی در سطوح مختلف هوشی، روانی، عاطفی و جسمی با تعادل مناسب است که در نهایت و از دید اجتماعی منجر به پیدایش شهروندانی خواهد شد که از دانش کافی و استاندارد اخلاقی، مسئولیت پذیری و توانایی در جهت رسیدن به هر سطحی از رفاه شخصی، همچنین مشارکت در ایجاد تعادل در خانواده، جامعه و تمامی هم میهنان خود برخوردار باشند. با این حال، اینکه، دانش و مهارت لازم برای انجام این کار را داشته باشند و آیا برنامه های آموزش دانشگاهی توانایی های آموزشی و فنی خود را برای ادغام مناسب فناوری در عمل آموزش را ایجاد کرده اند، قطعی نیست. این نابسامانی و بلاتکلیفی در طراحی و آموزش صلاحیت های فناورانه دانشجو معلمان، می تواند عواقب جبران ناپذیری را برای نظام تربیت معلم به همراه داشته باشد. از مصادیق این عواقب می توان به عدم توانایی تربیت یافتگان نظام تربیت معلم در ارتباط با دنیای علم و فناوری، تاخر علمی و فرهنگی معلمان نسبت به دانش آموزان و ... اشاره کرد. به کارگیری فناوری های نوین در فرایند یاددهی و یادگیری، مستلزم آن است که معلمان برای استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات آموزش دیده باشند. این مسئله زمانی حادتر می شود که نظام های آموزشی، این وظیفه را به دوش معلمان واگذار کرده و خودشان از این مسئولیت شانه خالی بکنند، درحالیکه این امر از وظایف نظام های تعلیم و تربیت به شمار رفته و بایستی برنامه منظم و منسجمی در این خصوص تدوین و در اختیار معلمان قرار داده شود.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوظهور ، آموزش های نوین ، تدریس هوشمندانه ، هوش مصنوعی.