ارتباط سازنده معلم و دانش آموز؛ راهکاری برای پیشگیری از آسیب های اخلاقی و اجتماعی

آسیب های اخلاقی و اجتماعی در دوره مدرسه، ریشه های عمیقی در تعاملات میان فردی درون محیط آموزشی دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش «ارتباط سازنده معلم و دانش آموز» در پیشگیری از بروز رفتارهای ناهنجار و آسیب های اجتماعی انجام شده است. فرضیه اصلی بر این استوار است که تحول در الگوی تعامل از حالت سلطه گرانه به الگوی حمایتی و همدلانه، می تواند تاب آوری اخلاقی دانش آموز را افزایش دهد. یافته ها نشان می دهند که ایجاد فضای اعتماد و امنیت روانی از طریق ارتباط موثر، نه تنها باعث کاهش رفتارهای پرخاشگرانه و انزوای اجتماعی می شود، بلکه به عنوان یک سپر دفاعی در برابر آسیب های اخلاقی عمل می کند. این مطالعه پیشنهاد می دهد که بازنگری در مهارت های ارتباطی معلمان، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای اصلاح ساختارهای اجتماعی و اخلاقی نسل آینده است.

کلیدواژه ها:

ارتباط سازنده ، معلم-دانش آموز ، آسیب های اجتماعی ، سلامت اخلاق ، پیشگیری.