نقش یادگیری بازی محور در توسعه مهارت های شناختی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان

یادگیری بازی محور یکی از رویکردهای نوین آموزشی است که با بهره گیری هدفمند از ویژگی ها، قواعد و ظرفیت های بازی، زمینه مشارکت فعال تر دانش آموزان در فرایند یادگیری را فراهم می سازد. اهمیت این رویکرد به ویژه در دوره کودکی و سال های ابتدایی تحصیل بیشتر است؛ زیرا بازی با ویژگی های شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان سازگاری بالایی دارد و می تواند محیطی برای تجربه، کشف، حل مسئله، تعامل، آزمون و خطا و دریافت بازخورد فراهم کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش یادگیری بازی محور در توسعه مهارت های شناختی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش مروری و کتابخانه ای است و با بهره گیری از منابع داخلی و خارجی مرتبط با یادگیری مبتنی بر بازی، بازی های آموزشی، بازی های جدی، فناوری های تعاملی و رویکردهای روان شناختی بازی تدوین شده است. تحلیل مطالعات نشان می دهد یادگیری بازی محور می تواند بر مولفه هایی همچون توجه انتخابی، حافظه کاری، بازداری پاسخ، انعطاف پذیری شناختی، حل مسئله، انگیزش، درگیری تحصیلی و یادگیری مفاهیم پایه اثرگذار باشد. همچنین بازی های گروهی و مشارکتی از طریق ایجاد فرصت برای مذاکره، رعایت قواعد، همکاری، همدلی، پذیرش دیدگاه دیگران و مدیریت تعارض می توانند مهارت های اجتماعی دانش آموزان را توسعه دهند. در حوزه تحصیلی نیز استفاده مناسب از بازی می تواند اضطراب یادگیری را کاهش داده، نگرش نسبت به درس را بهبود بخشد و فرصت تمرین و بازخورد مکرر ایجاد کند. با این حال، اثربخشی بازی محوری به عواملی نظیر تناسب بازی با اهداف آموزشی، سن دانش آموز، نقش هدایتگر معلم، کیفیت بازخورد، سطح دشواری و جلوگیری از غلبه جنبه سرگرمی بر هدف یادگیری وابسته است. در مجموع، یادگیری بازی محور در صورت طراحی علمی و هدفمند می تواند به عنوان رویکردی مکمل برای رشد همه جانبه دانش آموزان و بهبود کیفیت یادگیری در مدرسه مورد استفاده قرار گیرد.