نقش راهبردهای حمایتی آموزگار در کاهش کم رویی و تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان ابتدایی

دوره ابتدایی یکی از مهم ترین مراحل شکل گیری شخصیت، خودپنداره، مهارت های ارتباطی و الگوهای تعامل اجتماعی کودکان است. در این دوره، برخی دانش آموزان به دلیل ویژگی های فردی، تجارب خانوادگی، ترس از ارزیابی، تجربه های منفی اجتماعی یا کمبود فرصت های ارتباطی، رفتارهای کم رو و خجالتی از خود نشان می دهند. استمرار کم رویی می تواند مشارکت کلاسی، دوست یابی، بیان نیازها، پرسش گری، همکاری گروهی و بهره گیری دانش آموز از فرصت های آموزشی را محدود سازد. در چنین شرایطی آموزگار، به دلیل ارتباط مستمر و مستقیم با دانش آموز، یکی از مهم ترین عوامل محیطی در کاهش یا تشدید کم رویی محسوب می شود. هدف مقاله حاضر بررسی نقش راهبردهای حمایتی آموزگار در کاهش کم رویی و تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی است. پژوهش با رویکرد علمی ترویجی و به شیوه مروری کتابخانه ای تدوین شده و با تحلیل مطالعات مرتبط با کم رویی، خجالت، تجربه معلمان و رشد مهارت های اجتماعی به تبیین سازوکارهای حمایتی موثر پرداخته است. یافته های تحلیلی نشان می دهد ایجاد رابطه عاطفی امن، پرهیز از برچسب زنی، فراهم کردن فرصت مشارکت تدریجی، استفاده از فعالیت های گروهی کوچک، تقویت رفتارهای اجتماعی مثبت، واگذاری مسئولیت های متناسب، آموزش غیرمستقیم مهارت های ارتباطی، مدیریت روابط همسالان و همکاری با خانواده از مهم ترین راهبردهای حمایتی آموزگار به شمار می روند. همچنین توجه به تفاوت های فردی و جلوگیری از اجبار ناگهانی دانش آموزان کم رو برای حضور در موقعیت های اجتماعی دشوار، می تواند از تشدید اضطراب و کناره گیری جلوگیری کند. نتایج نشان می دهد کاهش کم رویی مستلزم تغییر هم زمان در رفتار دانش آموز و کیفیت محیط اجتماعی کلاس است. آموزگار با ایجاد فضایی امن، قابل پیش بینی و محترمانه می تواند زمینه تجربه های موفق ارتباطی را فراهم کند و به دانش آموز کمک نماید تا به تدریج اعتماد بیشتری به توانایی های اجتماعی خود پیدا کند. در مجموع، راهبردهای حمایتی آموزگار می توانند نقش موثری در افزایش مشارکت، احساس تعلق، خودابرازی و کیفیت روابط اجتماعی دانش آموزان ابتدایی داشته باشند.