نقش آموزش مهارت های ارتباطی در کاهش خجالت و تقویت تعاملات اجتماعی دانش آموزان ابتدایی
محل انتشار: اولین کنفرانس بین المللی چشم اندازهای نو در علوم انسانی، مدیریت و علوم تربیتی در عصر دیجیتال
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 29
فایل این مقاله در 22 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NPHMES01_296
تاریخ نمایه سازی: 6 مهر 1405
چکیده مقاله:
دوره ابتدایی یکی از حساس ترین مراحل رشد اجتماعی، عاطفی و شخصیتی کودکان محسوب می شود و بسیاری از الگوهای ارتباطی، شیوه های تعامل با دیگران، برداشت از خود و احساس توانمندی اجتماعی در همین دوره شکل می گیرد. در این میان، خجالت و کم رویی می تواند به عنوان یکی از موانع مهم حضور فعال دانش آموز در محیط کلاس و مدرسه، زمینه کاهش مشارکت، محدودشدن روابط همسالان، ضعف در بیان نیازها، کاهش اعتماد به توانایی های فردی و فاصله گرفتن از فعالیت های گروهی را فراهم سازد. هدف مقاله حاضر بررسی نقش آموزش مهارت های ارتباطی در کاهش خجالت و تقویت تعاملات اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی است. مقاله با رویکرد علمی ترویجی و به شیوه مروری و کتابخانه ای تدوین شده و در آن، یافته ها و دیدگاه های پژوهش های مرتبط با کم رویی، خجالت، تعاملات اجتماعی، تجارب معلمان و راهکارهای آموزشی مورد تحلیل و ترکیب قرار گرفته است. بررسی مبانی نظری نشان می دهد مهارت های ارتباطی مجموعه ای از توانایی های قابل آموزش شامل گوش دادن موثر، گفت وگو، بیان مناسب هیجان ها و نیازها، آغاز و حفظ رابطه، همکاری، همدلی، رعایت نوبت، حل تعارض و توانایی ابراز وجود است. آموزش هدفمند این مهارت ها می تواند از طریق افزایش احساس امنیت، ایجاد تجربه های موفق ارتباطی، اصلاح برداشت های منفی کودک از موقعیت های اجتماعی و فراهم ساختن فرصت مشارکت تدریجی، شدت رفتارهای خجالتی را کاهش دهد. یافته های تحلیلی مقاله همچنین نشان می دهد نقش معلم در این فرایند بسیار تعیین کننده است و شیوه برخورد او با دانش آموز کم رو می تواند به تقویت یا تشدید کناره گیری اجتماعی منجر شود. بهره گیری از فعالیت های گروهی کوچک، گفت وگوی هدایت شده، بازی های مشارکتی، مسئولیت های متناسب، تشویق غیرمقایسه ای و ایجاد فضای عاطفی امن از مهم ترین راهبردهای قابل استفاده در مدارس ابتدایی است. در مجموع می توان نتیجه گرفت که کاهش خجالت در کودکان صرفا از طریق توصیه به «اجتماعی بودن» تحقق نمی یابد، بلکه نیازمند فرایندی تدریجی، حمایتی و آموزشی است که در آن دانش آموز فرصت تمرین، تجربه موفق و دریافت بازخورد سازنده داشته باشد. آموزش مهارت های ارتباطی در صورت هماهنگی مدرسه، معلم و خانواده می تواند زمینه افزایش مشارکت اجتماعی، سازگاری، احساس تعلق و کیفیت روابط دانش آموزان ابتدایی را فراهم کند.
نویسندگان
فاطمه ضمدیان
کارشناس آموزش ابتدایی