نقش خودکارآمدی دیجیتال در پذیرش یادگیری الکترونیکی دانش آموزان دوره ابتدایی

گسترش فناوری های دیجیتال و استفاده روزافزون مدارس از سامانه های آموزش الکترونیکی، ضرورت توجه به عوامل فردی و روان شناختی موثر بر پذیرش این محیط ها را افزایش داده است. در این میان، خودکارآمدی دیجیتال به ادراک دانش آموز از توانایی خود برای استفاده موفقیت آمیز از ابزارها، سامانه ها و فعالیت های آموزشی دیجیتال اشاره دارد و می تواند در شکل گیری نگرش، میزان مشارکت و استمرار استفاده از یادگیری الکترونیکی نقش مهمی ایفا کند. مقاله حاضر با هدف تبیین نقش خودکارآمدی دیجیتال در پذیرش یادگیری الکترونیکی دانش آموزان دوره ابتدایی تدوین شده است. روش پژوهش مروری و مبتنی بر تحلیل منابع داخلی و خارجی مرتبط با شکاف دیجیتال، پذیرش آموزش الکترونیکی، خودکارآمدی، زمینه اجتماعی، آمادگی دیجیتال و عدالت آموزشی است. بررسی منابع نشان می دهد که دسترسی به تجهیزات و اینترنت، هرچند شرط لازم برای مشارکت در آموزش الکترونیکی است، به تنهایی نمی تواند استفاده موثر دانش آموزان را تضمین کند. ادراک توانمندی در کار با ابزارهای دیجیتال، تجربه موفقیت، حمایت معلم و خانواده، سهولت استفاده از سامانه، بازخورد مناسب و کاهش اضطراب فناوری می توانند خودکارآمدی دیجیتال را تقویت کنند. خودکارآمدی بالاتر نیز با افزایش تمایل به استفاده، استمرار مشارکت، حل مستقل مسائل ساده فناورانه و آمادگی بیشتر برای بهره گیری از محیط های یادگیری الکترونیکی ارتباط دارد. در دوره ابتدایی، به دلیل ویژگی های رشدی دانش آموزان، خودکارآمدی دیجیتال باید به صورت تدریجی، هدایت شده و متناسب با سن توسعه یابد. همچنین شکاف دیجیتال خانوادگی، تفاوت های اجتماعی و اقتصادی و سطح حمایت والدین می توانند فرصت شکل گیری این خودکارآمدی را تحت تاثیر قرار دهند. بر این اساس، توسعه آموزش الکترونیکی در دوره ابتدایی باید علاوه بر تامین زیرساخت، بر آموزش مهارت های دیجیتال، طراحی ساده و کودک محور سامانه ها، حمایت معلم، مشارکت خانواده و فراهم کردن تجربه های موفق یادگیری تاکید کند.