تاثیر یادگیری متصل بر تقویت مشارکت، خودراهبری و انگیزش تحصیلی دانش آموزان ابتدایی

تحول دیجیتال و گسترش محیط های یادگیری شبکه ای، زمینه شکل گیری رویکردهایی را فراهم ساخته است که یادگیری دانش آموزان را از محدودیت زمان، مکان و ساختار رسمی کلاس درس فراتر می برند. «یادگیری متصل» یکی از این رویکردهاست که بر پیوند میان علایق فراگیر، روابط اجتماعی، فعالیت های آموزشی، منابع دیجیتال و فرصت های یادگیری رسمی و غیررسمی تاکید دارد. اهمیت این رویکرد در دوره ابتدایی از آن جهت است که مشارکت فعال، شکل گیری تدریجی استقلال در یادگیری و حفظ انگیزش تحصیلی در این دوره می تواند زمینه نگرش مثبت دانش آموز به یادگیری در سال های بعد را فراهم سازد. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش یادگیری متصل در تقویت مشارکت، خودراهبری و انگیزش تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش مروری و مبتنی بر تحلیل منابع داخلی و خارجی مرتبط با یادگیری متصل، یادگیری پیوسته، آموزش فناورانه، مدارس هوشمند، یادگیری خارج از کلاس و محیط های دیجیتال است. بررسی منابع نشان می دهد یادگیری متصل از طریق ایجاد ارتباط میان محتوای مدرسه و علایق دانش آموزان، فراهم کردن فرصت مشارکت در فعالیت های جمعی، دسترسی مستمر به منابع یادگیری، تعامل با همسالان و معلمان و گسترش یادگیری به خارج از کلاس می تواند ظرفیت مناسبی برای افزایش درگیری دانش آموز با فعالیت های آموزشی ایجاد کند. همچنین، فراهم کردن امکان انتخاب، جست وجوی منابع، تنظیم بخشی از مسیر فعالیت و بازاندیشی درباره فرایند یادگیری می تواند به پرورش تدریجی مولفه های خودراهبری کمک کند. پیوند فعالیت های آموزشی با تجربه های واقعی و علایق کودکان نیز زمینه ای برای تقویت ارزش ادراک شده یادگیری و انگیزش تحصیلی فراهم می آورد. بااین حال، براساس منابع بررسی شده، نمی توان هر نوع استفاده از فناوری را معادل یادگیری متصل یا عامل قطعی افزایش انگیزش و خودراهبری دانست. اثربخشی این رویکرد به کیفیت طراحی آموزشی، نقش هدایتگر معلم، تناسب فعالیت با ویژگی های رشدی کودکان، دسترسی عادلانه به فناوری و مشارکت خانواده وابسته است. بر این اساس، پیشنهاد می شود یادگیری متصل در دوره ابتدایی در قالب الگویی هدایت شده، ایمن، مشارکتی و متناسب با سن دانش آموزان توسعه یابد.