نقش روش های فعال تدریس در بهبود یادگیری ریاضی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری در دوره متوسطه

اختلال یادگیری ریاضی یکی از چالش های مهم نظام های آموزشی است که می تواند توانایی دانش آموزان را در درک مفاهیم عددی، انجام محاسبات، حل مسئله، استدلال ریاضی و انتقال آموخته ها به موقعیت های جدید محدود سازد. این مسئله در دوره متوسطه اهمیت بیشتری پیدا می کند؛ زیرا پیچیده تر شدن محتوای ریاضی، افزایش انتزاع مفاهیم و وابستگی مباحث جدید به دانش پیشین، شکاف میان دانش آموزان دارای اختلال یادگیری و همسالان آنان را افزایش می دهد. هدف مقاله حاضر تبیین نقش روش های فعال تدریس در بهبود یادگیری ریاضی دانش آموزان دارای اختلال یادگیری در دوره متوسطه است. پژوهش با روش مروری تحلیلی و با بهره گیری از منابع علمی فارسی و خارجی مرتبط با اختلالات یادگیری، روش های تدریس نوین، بازی آموزشی، آموزش با ابزارهای عینی، فعالیت های حرکتی شناختی، آموزش از راه دور، آموزش فراگیر، انگیزش و تنظیم هیجانی انجام شده است. تحلیل منابع نشان می دهد که روش های فعال زمانی اثربخش تر هستند که یادگیرنده را از دریافت کننده منفعل اطلاعات به مشارکت کننده در فرایند ساخت معنا، حل مسئله، تجربه عملی، گفت وگو، بازخورد و خودارزیابی تبدیل کنند. همچنین، تطبیق تکلیف با توانایی شناختی دانش آموز، استفاده از آموزش چندحسی، خردکردن مراحل حل مسئله، بازخورد مستمر، فعالیت های بازی محور و بهره گیری هدفمند از فناوری می تواند بخشی از مشکلات یادگیری ریاضی را کاهش دهد. یافته ها نشان می دهد موفقیت این روش ها نیازمند تشخیص دقیق نوع اختلال، توجه به تفاوت های فردی، آموزش معلمان، حمایت عاطفی و انتخاب فعالیت متناسب با سطح تحولی دانش آموز است. در مجموع، روش های فعال تدریس می توانند زمینه ای برای افزایش مشارکت، انگیزش، خودکارآمدی و فهم مفهومی ریاضی در دانش آموزان دارای اختلال یادگیری فراهم آورند.