نقش بازخورد دیجیتال و خودارزیابی در بهبود یادگیری دانش آموزان ابتدایی

تحولات فناورانه و گسترش محیط های یادگیری دیجیتال، شیوه های ارزشیابی و ارائه بازخورد به دانش آموزان را دگرگون ساخته است. در رویکردهای جدید آموزشی، ارزشیابی صرفا ابزاری برای اندازه گیری نهایی یادگیری تلقی نمی شود، بلکه فرایندی پیوسته برای هدایت یادگیری، شناسایی نقاط قوت و ضعف و مشارکت دادن دانش آموز در تصمیم گیری درباره فرایند یادگیری است. در این میان، بازخورد دیجیتال و خودارزیابی از جمله راهبردهایی هستند که می توانند نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی ایفا کنند. پژوهش حاضر با رویکرد مروری تحلیلی و با هدف بررسی نقش بازخورد دیجیتال و خودارزیابی در بهبود یادگیری دانش آموزان ابتدایی تدوین شده است. بررسی منابع نشان می دهد که خودارزیابی، در صورت برخورداری از معیارهای روشن و هدایت مناسب معلم، می تواند زمینه افزایش خودآگاهی تحصیلی، خودکارآمدی، مسئولیت پذیری، هدف گذاری، بازاندیشی، انگیزش و اصلاح راهبردهای یادگیری را فراهم آورد. بازخورد دیجیتال نیز با فراهم ساختن امکان ارائه سریع، مستمر، فردی سازی شده و قابل بازبینی اطلاعات درباره عملکرد دانش آموز، ظرفیت ارزشی برای تکمیل فرایند خودارزیابی دارد. ترکیب این دو رویکرد، دانش آموز را از دریافت کننده منفعل نمره به مشارکت کننده فعال در ارزشیابی تبدیل می کند. با این حال، اثربخشی آن وابسته به عواملی همچون تناسب ابزار با سن کودک، سادگی معیارها، کیفیت بازخورد، سواد دیجیتال معلم، دسترسی عادلانه به فناوری و پرهیز از تبدیل ارزشیابی دیجیتال به نمره دهی مستمر است. نتیجه کلی آن است که تلفیق بازخورد دیجیتال و خودارزیابی می تواند به عنوان بخشی از ارزشیابی تکوینی در مدارس ابتدایی، زمینه بهبود یادگیری، خودتنظیمی و مشارکت تحصیلی دانش آموزان را فراهم سازد.