نقش یادگیری ترکیبی در کاهش تکلیف گریزی و افزایش مشارکت تحصیلی دانش آموزان

تحولات فناوری و گسترش محیط های دیجیتال، الگوهای سنتی یاددهی و یادگیری را با تغییرات چشمگیری مواجه ساخته و زمینه استفاده از رویکردهایی مانند یادگیری ترکیبی را فراهم کرده است. در سوی دیگر، تکلیف گریزی، بی انگیزگی نسبت به انجام تکالیف، مشارکت محدود در فعالیت های آموزشی و کاهش درگیری تحصیلی از جمله مسائل مهم مدارس محسوب می شوند که می توانند کیفیت یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهند. هدف مقاله حاضر بررسی نقش یادگیری ترکیبی در کاهش تکلیف گریزی و افزایش مشارکت تحصیلی دانش آموزان است. این مطالعه با رویکرد مروری تحلیلی و با استفاده از منابع داخلی و خارجی مرتبط با یادگیری ترکیبی، تکالیف درسی، خودتنظیمی، یادگیری خودگردان، انگیزش و مشارکت تحصیلی تدوین شده است. بررسی مطالعات نشان می دهد یادگیری ترکیبی در صورتی که بر اساس اصول صحیح طراحی آموزشی اجرا شود، می تواند با ایجاد تنوع در فعالیت های یادگیری، افزایش انعطاف پذیری زمانی و مکانی، فراهم ساختن بازخورد سریع، افزایش حق انتخاب دانش آموز، توسعه خودتنظیمی و برقراری ارتباط مستمر میان معلم و یادگیرنده، نگرش دانش آموزان نسبت به تکالیف را بهبود دهد. همچنین استفاده از تکالیف خلاقانه، فعالیت های تعاملی، محتوای چندرسانه ای و شیوه های ارزشیابی تکوینی می تواند از یکنواختی تکالیف سنتی بکاهد و زمینه مشارکت فعال تر دانش آموزان را ایجاد کند. در عین حال، یادگیری ترکیبی بدون طراحی مناسب، حضور آموزشی موثر معلم، دسترسی عادلانه به فناوری و توجه به تفاوت های فردی ممکن است به افزایش بار شناختی یا کاهش مشارکت منجر شود. در مجموع، نتایج بیانگر آن است که یادگیری ترکیبی می تواند به عنوان رویکردی موثر برای بازطراحی تکالیف، کاهش تکلیف گریزی و ارتقای مشارکت تحصیلی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.