ارزیابی رعایت حریم خصوصی بیماران در مسیر مراقبتهای جراحی از پذیرش تا ریکاوری در بیمارستانهای آموزشی شهر زنجان

مقدمه رعایت حریم خصوصی، یکی از اصول بنیادین اخلاق حرفه ای و از شاخص های اصلی کیفیت مراقبت های سلامت است. بیماران جراحی به دلیل قرار گرفتن در شرایط آسیب پذیر جسمی و روانی بیش از سایر بیماران در معرض نقض حریم خصوصی قرار دارند. با وجود اهمیت این موضوع، شواهد جامعی از وضعیت رعایت حریم خصوصی در تمامی مراحل مراقبت های جراحی در ایران محدود است. این مطالعه با هدف ارزیابی رعایت حریم خصوصی بیماران در مراحل پذیرش، اتاق عمل و ریکاوری و بررسی عوامل مرتبط با آن انجام شد. روش کار: این مطالعه توصیفی - تحلیلی بر روی ۳۲۳ بیمار بستری در دو بیمارستان آموزشی شهر زنجان انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد حریم خصوصی جمع آوری و با آزمون های منویتنی و کروسکال والیس در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. یافته ها: رعایت حریم خصوصی در بخش پذیرش و ریکاوری به ترتیب در ۸۸/۲ و ۹۷/۵ درصد بیماران مطلوب بود، در حالی که در اتاق عمل تنها ۶۰/۷ درصد بیماران عملکرد مطلوب را گزارش کردند. در اتاق عمل بعد اطلاعاتی (۹۷/۲٪) و بعد روانشناختی (۹۴/۴) بیشترین اما بعد فیزیکی (۳۱/۹) و استقلال بیمار (۴۲/۹٪) کمترین میزان رعایت را داشتند. در بخش پذیرش بیمارستان محل بستری و جنسیت و در بخش ریکاوری، وضعیت تاهل و نوع بیهوشی با نمره حریم خصوصی ارتباط معناداری داشتند (P>۰/۰۵). نتیجه گیری: اگرچه رعایت حریم خصوصی در بخش های پذیرش و ریکاوری در سطح مطلوب ارزیابی شد، یافته ها نشان داد اتاق عمل همچنان آسیب پذیرترین مرحله از مسیر مراقبت جراحی به ویژه از نظر حفظ حریم خصوصی فیزیکی و احترام به استقلال بیمار است. این نتایج بر ضرورت طراحی مداخلات آموزشی، تدوین راهنماهای اختصاصی و استقرار نظام های پایش مستمر برای ارتقای اخلاق حرفه ای در اتاق عمل تاکید دارد و می تواند مبنایی برای سیاست گذاری در بهبود کیفیت خدمات جراحی در بیمارستان های آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

حریم خصوصی ، بیماران ، جراحی ، اخلاق حرفه ای ، بیمارستان آموزشی ، کیفیت مراقبت