مقدمه این
مرور نظام مند با هدف واکاوی تاثیر دوگانه ی
هوش مصنوعی بر حرفه ی
پرستاری طراحی شد تا پاسخی روشن به این پرسش بدهد که آیا این فناوری پرستاران را در مسیر کارایی بیشتری یاری می رساند یا آنان را در گیر پیچیدگی ها و گرفتاری های نوینی می سازد. با عنایت به فقدان شواهد ترکیبی در این زمینه این مطالعه همزمان به تاثیرات
هوش مصنوعی بر حجم کار، قضاوت بالینی و دگرگونی نقش حرفه ای پرداخته و بر ضرورت مشارکت فعال پرستاران در طراحی و پیاده سازی بالینی این سامانه ها تاکید می ورزد. روش کار: پژوهش حاضر از نوع
مرور نظام مند بر روی مرورهای نظام مند Umbrella Review است. جامعه ی مورد بررسی، شامل مرورهای نظام مند و فراتحلیل های منتشر شده در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ با محوریت کاربردهای
هوش مصنوعی در حوزه های گوناگون
پرستاری (مراقبت بالینی، مدیریت، آموزش و پژوهش) بوده است. جستجوی نظام مند در پایگاه های معتبری چون CINAHL، Scopus، PubMed، Xplore، Web of Science و موتور جستجو Google Scholar به زبان انگلیسی انجام پذیرفت. یافته ها: یافته ها به وضوح نشان می دهند که
هوش مصنوعی پرستاری را با پدیده ای دو وجهی روبرو ساخته است؛ از یک سو، این فناوری با ارائه ی تحلیل های پیش بینی کننده و سیستم های پشتیبان تصمیم گیری دقت تشخیصی و بالینی را ارتقا داده؛ بار سنگین مستندسازی را کاهش داده؛ پایش پیوسته بیماران را ممکن ساخته؛ دقت تریاژ را بهبود می بخشد و زمینه ساز طراحی برنامه های مراقبتی شخصی سازی شده می گردد. همچنین بهره وری منابع و دسترسی عادلانه تر به خدمات سلامت را تسهیل می کند. اما در سوی دیگر، سکه چالش هایی چون مخاطرات حریم خصوصی و امنیت سایبری، محدودیت تعمیم پذیری نتایج به جمعیت های گوناگون، کاهش تدریجی تفکر انتقادی در نتیجه ی اتکای افراطی به خروجی های خودکار و از همه مهم تر حضور کمرنگ پرستاران در فرآیند طراحی این سامانه ها به عنوان موانعی جدی قد علم کرده اند. نکته ی کلیدی آنکه افزایش کارایی حاصل از
هوش مصنوعی غالبا به بازتوزیع بار کاری به سمت وظایف بالینی یا مستندسازی تازه ای انجامیده و به جای حذف کار ماهیت آن را دگرگون ساخته است. نتیجه گیری:
هوش مصنوعی در
پرستاری نه صرفا کاهنده ی بارکار است و نه صرفا افزایش دهنده ی آن؛ بلکه با ایجاد نوعی موازنه ی ظریف میان کارآمدی و پیچیدگی ساختار سنتی حرفه را به چالش می کشد و مسیری نوین پیش روی آن می گشاید. در این گذار پر تحول، حضور پرستاران نه به عنوان کاربرانی منفعل بلکه به عنوان هم طراحانی فعال و اثرگذار شرط بنیادین ادغام ایمن، موثر و اخلاق محور
هوش مصنوعی در بالین است. از این رو، توانمندسازی پرستاران در حوزه سواد دیجیتال و
هوش مصنوعی و نیز بازنگری سیاست های آموزشی و نظارتی برای دستیابی به پیاده سازی انسان محور و اخلاقی این فناوری امری اجتناب ناپذیر و فوری به نظر می رسد.