بررسی ارتباط بین تاب آوری و تصمیم گیری بالینی پرستاران بیمارستان پیامبر اعظم (ص) شهر کرمان در سال ۱۴۰۳

مقدمه: تصمیم گیری بالینی یکی از مهمترین شایستگی های حرفه ای پرستاران است که تحت تاثیر عوامل فردی و روانشناختی قرار دارد. تاب آوری به عنوان توانایی سازگاری موثر با شرایط پراسترس می تواند نقش مهمی در بهبود عملکرد حرفه ای و تصمیم گیری بالینی پرستاران داشته باشد. هدف از این مطالعه تعیین ارتباط بین تاب آوری و تصمیم گیری بالینی پرستاران انجام شد. روش کار: این پژوهش یک مطالعه توصیفی همبستگی بود بر روی ۲۳۰ نفر از پرستاران بیمارستان پیامبر اعظم (ص) شهر کرمان در سال ۲۰۲۴ انجام شد. نمونه گیری به روش در دسترس انجام گرفت. داده ها با استفاده از پرسشنامه مشخصات جمعیت شناختی، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون و ابزار سنجش سبک تصمیم گیری بالینی جمع آوری شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های تی مستقل، آنالیز واریانس، ضریب همبستگی پیرسون و نرم افزار آماری انجام شد. یافته ها: میانگین نمره تاب آوری پرستاران ۷۷/۱۴۷۷/۸۹ و میانگین نمره تصمیم گیری بالینی ۴/۷۲۳/۷۳ بود. نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد بین تاب آوری و تصمیم گیری بالینی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (P>۰/۰۰۱). همچنین تمامی ابعاد تاب آوری با تصمیم گیری بالینی ارتباط معنادار داشتند. سن و سابقه شغلی نیز با تصمیم گیری بالینی رابطه مثبت و معناداری نشان دادند. نتیجه گیری: با توجه به ارتباط معنادار تاب آوری با تصمیم گیری بالینی، تقویت تاب آوری روانشناختی پرستاران می تواند به ارتقای توانایی تصمیم گیری، بهبود عملکرد حرفه ای و افزایش کیفیت مراقبت های بالینی کمک کند. پیشنهاد می شود مدیران پرستاری برنامه های آموزشی و حمایتی مبتنی بر ارتقای تاب آوری را در محیط های درمانی اجرا کنند.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، تصمیم گیری بالینی ، پرستاران