نقش همدلی در ارتباط درمانی معلم پرورشی و تحقق اخلاق حرفه ای

مقدمه ارتباط درمانی در محیط مدرسه به ویژه در تعامل میان معلم پرورشی و دانش آموز یکی از مولفه های اساسی در شکل گیری سلامت روانی، اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان است. در این میان همدلی به عنوان توانایی درک احساسات، نیازها و تجربه های دانش آموز و پاسخگویی مناسب به آنها می تواند کیفیت این ارتباط را ارتقا داده و زمینه تحقق اخلاق حرفه ای در فعالیت های تربیتی را فراهم سازد. هدف از این مقاله مروری بررسی نقش همدلی در ارتباط درمانی معلم پرورشی و تبیین تاثیر آن بر تحقق اصول اخلاق حرفه ای در محیط آموزشی است. روش بررسی: این مطالعه به شیوه مروری انجام شد. با جست وجوی منابع علمی منتشر شده در پایگاه های Web of Science، Scopus، PubMed، SID، Google Scholar، Science Direct و Magiran، مطالعات مرتبط با مفاهیم همدلی، ارتباط درمانی معلم پرورشی، رابطه معلم و دانش آموز، اخلاق حرفه ای و مراقبت تربیتی بررسی شدند. پس از غربالگری منابع بر اساس ارتباط موضوعی، مطالعات منتخب از نظر مفهومی و محتوایی تحلیل و یافته های مرتبط با نقش همدلی در تعاملات تربیتی استخراج و تلفیق شدند. یافته ها: شواهد بررسی شده نشان داد که همدلی با تقویت گوش دادن فعال، پذیرش بدون قضاوت، احترام به تفاوت های فردی و ایجاد احساس امنیت، نقش مهمی در شکل گیری رابطه ای اعتمادمحور میان معلم پرورشی و دانش آموز دارد. ارتباط همدلانه می تواند زمینه شناسایی بهتر نیازهای عاطفی و اجتماعی دانش آموز، کاهش تعارض، افزایش مشارکت و تقویت احساس ارزشمندی و تعلق به مدرسه را فراهم کند. همچنین همدلی با اصول اخلاق حرفه ای همچون حفظ کرامت انسانی، رازداری، عدالت، مسئولیت پذیری، احترام و پرهیز از برچسب زنی و قضاوت شتاب زده هم راستا است. نتیجه گیری: تقویت همدلی در معلمان پرورشی می تواند کیفیت ارتباط تربیتی و حمایتی با دانش آموزان را ارتقا داده و به تحقق عملی اخلاق حرفه ای در مدرسه کمک کند. بنابراین گنجاندن آموزش مهارت های همدلانه، خودآگاهی، گوش دادن فعال و ارتباط کرامت محور در برنامه های توانمندسازی معلمان پرورشی ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

همدلی ، ارتباط درمانی ، معلم پرورشی ، اخلاق حرفه ای ، دانش آموز ، ارتباط تربیتی ، کرامت انسانی