موانع همدلی درمانی در کلاس پرورشی و راهکارهای عملی برای معلمان

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 9

متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CNTCONF07_154

تاریخ نمایه سازی: 4 مهر 1405

چکیده مقاله:

مقدمه: همدلی درمانی در کلاس های پرورشی به معنای توانایی معلم در درک احساسات نیازها و تجربه های دانش آموز و پاسخ گویی محترمانه و حمایتگرانه به آنهاست. با وجود اهمیت این رویکرد در ایجاد رابطه ای ایمن و سازنده، موانعی مانند فشار کاری، تراکم کلاس، کمبود زمان، فرسودگی شغلی، تفاوت های فردی و فرهنگی، قضاوت زودهنگام و غلبه رویکردهای دستوری می توانند مانع شکل گیری همدلی موثر شوند. هدف این مطالعه، مرور موانع همدلی در کلاس پرورشی و شناسایی راهکارهای عملی قابل استفاده برای معلمان است. روش کار: این مطالعه به صورت مرور روایتی انجام شد. منابع علمی مرتبط با همدلی معلم، ارتباط معلم و دانش آموز، آموزش پرورشی، حمایت عاطفی، مهارت های ارتباطی و موانع تعامل همدلانه بررسی شدند. پس از مطالعه منابع منتخب، مفاهیم مرتبط با موانع همدلی و راهکارهای عملی استخراج، مقایسه و در محورهای اصلی دسته بندی شدند. یافته ها: مرور منابع نشان داد که موانع همدلی در کلاس را می توان در سه سطح فردی، بین فردی و سازمانی طبقه بندی کرد. در سطح فردی، خستگی، فشار روانی، پیش داوری، کنترل هیجانات و کمبود مهارت های ارتباطی از مهم ترین موانع هستند. در سطح بین فردی، سوء برداشت، ضعف اعتماد، تفاوت های شخصیتی و فرهنگی و تجربه های منفی قبلی می توانند ارتباط همدلانه را تضعیف کنند. در سطح سازمانی نیز تراکم کلاس، محدودیت زمانی، حجم وظایف آموزشی و پرورشی و نبود حمایت کافی از معلمان نقش دارند. راهکارهای عملی شامل گوش دادن فعال، استفاده از پرسش های باز، نامگذاری و اعتباربخشی به احساسات دانش آموز، پرهیز از قضاوت فوری، اختصاص زمان کوتاه اما منظم برای گفت وگو، آموزش خودتنظیمی هیجانی به معلمان و استفاده از فعالیت های مشارکتی و موقعیت محور در کلاس است. بحث و نتیجه گیری: همدلی در کلاس پرورشی صرفا یک ویژگی شخصیتی نیست بلکه مهارتی قابل آموزش و تقویت است. کاهش موانع همدلی نیازمند توجه همزمان به مهارت های فردی معلم، کیفیت رابطه معلم و دانش آموز و شرایط سازمانی مدرسه است. ایجاد فضای امن برای بیان احساسات، گوش دادن بدون تحقیر و پاسخ گویی همراه با احترام می تواند کیفیت تعاملات پرورشی را ارتقا داده و زمینه رشد عاطفی، اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان را فراهم کند. بنابراین آموزش مهارت های همدلی و ارتباط موثر باید به عنوان بخشی از توانمندسازی حرفه ای معلمان مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

علیرضا براتی بهلولی نادی

دانشکده علوم تربیتی و مشاوره دانشگاه فرهنگیان، مشهد، ایران

عاطفه جغتایی

دانشکده علوم تربیتی و مشاوره دانشگاه فرهنگیان، مشهد، ایران