ارتباط حضورگرایی با مراقبت پرستاری ایمن در میان پرستاران شاغل در بیمارستانهای آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه در سال ۱۴۰۳ یک مطالعه مقطعی

مقدمه: حضورگرایی در پرستاران می تواند هم بهره وری نیروی انسانی و هم ایمنی بیمار را تحت تاثیر قرار دهد. از سوی دیگر، شرایط اقتصادی از جمله کافی بودن درآمد ممکن است بر تصمیم پرستاران برای کار کردن در زمان بیماری و نیز بر کیفیت مراقبت پرستاری ایمن اثر بگذارد. هدف این مطالعه بررسی ارتباط درآمد، حضورگرایی و مراقبت پرستاری ایمن در پرستاران شاغل در بیمارستان های آموزشی بود. روش کار: این پژوهش توصیفی مقطعی در سال ۱۴۰۳ در میان ۲۹۹ پرستار و ۴۱ سرپرستار شاغل در دو بیمارستان آموزشی شهر تربت حیدریه انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه ویژگی های جمعیت شناختی و پرسشنامه حضورگرایی که توسط پرستاران تکمیل شد، جمع آوری گردید. یافته ها: میانگین نمره مراقبت پرستاری ایمن ۱۴۰.۷۶ از ۱۵۹ بود که نشان دهنده سطح نسبتا مطلوب مراقبت ایمن است. درآمد بالاتر با کاهش حضورگرایی (P<۰.۰۰۰۱، r=۰.۲۵۳) و افزایش مراقبت پرستاری ایمن (B=۰.۰۹۷، P<۰.۰۰۰۱) همراه بود. همچنین درآمد توانست ۸۲.۲ درصد از واریانس مراقبت پرستاری ایمن را تبیین کند. نتیجه گیری: وضعیت اقتصادی به ویژه درآمد یکی از عوامل مهم و تعیین کننده در حضورگرایی و مراقبت پرستاری ایمن است. بهبود شرایط مالی پرستاران می تواند به کاهش حضورگرایی و ارتقای ایمنی مراقبت کمک کند، به ویژه در بیمارستان های آموزشی که معمولا با حجم کار و پیچیدگی مراقبت بیشتری همراه اند.

کلیدواژه ها:

حضور گرایی ، مراقبت پرستاری ایمن ، کفایت درآمد ، پرستار