مروری روایتی بر نقش فلوراید و مواد نوین در کنترل پوسیدگی دندان
محل انتشار: هفتمین همایش ملی مراقبت و درمان با محوریت « مراقبت و درمان انسان محور در عصر نوآوری و تحول دیجیتال »
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 6
متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CNTCONF07_141
تاریخ نمایه سازی: 4 مهر 1405
چکیده مقاله:
مقدمه: پوسیدگی دندان یکی از شایع ترین بیماری های مزمن در سطح جهان است که علی رغم پیشرفت های گسترده در پیشگیری دندان پزشکی همچنان چالشی مهم سلامت عمومی به شمار می آید. این بیماری در اثر تعامل بیوفیلم، میکروبی، رژیم غذایی، عوامل میزبان و زمان ایجاد شده و منجر به دمینرالیزاسیون ساختار سخت دندان می شود. فلوراید به عنوان موثرترین عامل ضد پوسیدگی شناخته می شود و از طریق افزایش رمینرالیزاسیون، کاهش دمینرالیزاسیون و مهار فعالیت باکتری های کاریوژنیک نقش مهمی در کنترل پوسیدگی دارد. روش کار: این مقاله به صورت یک مرور روایتی انجام شد و مطالعات مرتبط درباره نقش فلوراید و مواد نوین در کنترل پوسیدگی دندان و سلامت دهان بررسی گردید. جست وجوی منابع در پایگاه های علمی معتبر و مقالات پژوهشی مرتبط با کلیدواژه های تخصصی صورت گرفت. مطالعات منتخب بر اساس ارتباط، موضوعی، اعتبار علمی و به روز بودن انتخاب و تحلیل شدند. در نهایت یافته ها به صورت توصیفی و مقایسه ای برای تبیین نقش روش های پیشگیری نوین و فلوراید جمع بندی شد. یافته ها: در سال های اخیر مواد زیست فعال، نانوذرات معدنی، گلاس آینومرهای اصلاح شده و ترکیباتی نظیر CPP-ACP به عنوان رویکردهای مکمل یا جایگزین فلوراید معرفی شده اند. این مواد با آزادسازی یون های کلسیم، فسفات و فلوراید فرآیند رمینرالیزاسیون را تقویت کرده و محیط دهان را پایدارتر می سازند. فناوری نانو نیز به دلیل شباهت ساختاری نانوذرات هیدروکسی آپاتیت و بیوگلس با مینای طبیعی دندان، توانایی بالایی در نفوذ به ضایعات اولیه و بازسازی ساختار کریستالی مینا دارد. همچنین برخی نانوذرات زیست فعال دارای خواص ضدباکتریایی و ضداسیدی بوده و می توانند رشد باکتری های کاریوژنیک را مهار نمایند. نتیجه گیری: یافته های موجود نشان می دهد که آینده کنترل پوسیدگی دندان به سمت استفاده از مواد چندعملکردی و زیست فعال با قابلیت بازسازی زیستی، کنترل بیوفیلم و افزایش مقاومت ساختار دندان حرکت می کند. با وجود این، محدودیت شواهد بالینی بلندمدت و ناهمگونی نتایج مطالعات آزمایشگاهی نیاز به تحقیقات گسترده تر را ضروری می سازد. در مجموع رویکردهای نوین می توانند نقش مهمی در توسعه راهکارهای حداقل تهاجمی و پایدار در پیشگیری و درمان پوسیدگی دندان ایفا کنند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
محمد شهمرادی
دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران