مراقبت های دهان به عنوان بخشی از مراقبت جامع پرستاری مرور روایتی بر شواهد موجود

مقدمه سلامت دهان و دندان یکی از مولفه های اساسی سلامت عمومی است که نقش مهمی در پیشگیری از عوارض سیستمیک، بهبود کیفیت زندگی و ارتقای پیامدهای درمانی بیماران دارد. مراقبت های دهان به عنوان بخشی از مراقبت جامع پرستاری به ویژه در گروه های آسیب پذیر مانند سالمندان، بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه و افراد دارای محدودیت حرکتی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. با وجود شواهد علمی موجود، اجرای این مراقبت ها در محیط های درمانی همچنان با چالش هایی همراه است. روش کار این مطالعه به صورت مرور روایتی انجام شد. مقالات مرتبط با مراقبت های دهان در پرستاری و عوامل موثر بر اجرای آن منتشر شده در چهار سال اخیر از پایگاه های علمی معتبر بررسی شدند. پس از انتخاب مطالعات مرتبط، یافته ها به صورت توصیفی و تحلیلی طبقه بندی و استخراج گردید. یافته ها نتایج نشان داد مراقبت مناسب دهان می تواند در کاهش پنومونی وابسته به ونتیلاتور، عفونت های بیمارستانی و التهاب سیستمیک موثر بوده و کیفیت زندگی بیماران را بهبود بخشد. مهم ترین موانع اجرای موثر مراقبت دهان شامل کمبود آموزش تخصصی، فقدان پروتکل های استاندارد، فشار کاری بالا، محدودیت منابع و حمایت ناکافی سازمانی بود. همچنین شواهد نشان داد آموزش هدفمند پرستاران، اجرای دستورالعمل های استاندارد و همکاری بین حرفه ای موجب بهبود دانش، مهارت و عملکرد مراقبتی می شود. نتیجه گیری مراقبت دهان باید به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از مراقبت جامع پرستاری در نظر گرفته شود. تقویت آموزش های تخصصی، استانداردسازی مراقبت ها، حمایت مدیریتی و توسعه برنامه های بین حرفه ای می تواند به ارتقای کیفیت خدمات و کاهش عوارض بیماران کمک کند. نهادینه سازی مراقبت دهان در محیط های درمانی، به ویژه در ICU و مراکز مراقبت طولانی مدت گامی موثر در بهبود سلامت و کیفیت زندگی بیماران خواهد بود.

کلیدواژه ها:

مراقبت دهان ، مراقبت جامع پرستاری ، سلامت دهان ، کیفیت مراقبت ، مرور روایتی