مروری بر نقش ارتباط درمانی همدلی و اخلاق حرفه ای در مراقبت و درمان بیماران بستری در بیمارستان

مقدمه ارتباط درمانی و اخلاق حرفه ای به یکی از مهم ترین چالش های درمانی، مراقبتی اجتماعی و فرهنگی در ایران تبدیل شده و این موضوع توجه پژوهشگران حوزه های مختلف را به بررسی عوامل موثر در ایجاد و بهبود یک ارتباط همدلانه و حرفه ای میان مراقب سلامت و مددجو جلب می کند. از اخلاق حرفه ای و ارتباط درمانی به عنوان مولفه های کلیدی در ارتقای سلامت جسم و روان فرد بیمار، افزایش همکاری وی در فرآیند درمانی و مراقبتی یاد می شود. روش کار: این تحقیق به صورت یک مرور نظام مند و علمی طراحی شده است. جستجوی مقالات از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ در پایگاه های اطلاعاتی معتبر شامل Web of science, Pubmed, Google scholar, SID انجام شد. یافته ها: درمانی توام با ایجاد ارتباط حرفه ای و همدلانه می تواند با جلب اعتماد، بیمار حتی یک مددجو غیرهمکار را نیز به مددجو همکار و همدل تبدیل کند. ارتباط حرفه ای با کاهش سطح استرس و اضطراب بیمار از فرآیند درمان و مراقبت می تواند تمرکز را بر روی ارائه بهترین خدمات درمانی و بهداشتی بگذارد و بیمار هنگامی که یک رابطه دو سویه فعال که در آن اولویت فقط اجرای فرآیند درمان نیست بلکه در آن گوش دادن فعال، پرسش های باز هم مطرح است و نیازهای زیستی وی در راس قرار دارد را احساس کند پایبندی به تکمیل درمان در مددجو ایجاد می شود. نتیجه گیری: با آموزش مهارت های ارتباطی و برگزاری دوره های بازآموزی می توانیم یادآور نقش حیاتی ارتباط درمانی پیش از دارو درمانی باشیم، اخلاق حرفه ای بدون ارتباط موثر عملی نمی شود. رکن مهمی که در به تحقق پیوستن یک رابطه همدلانه و دلسوزانه نقش دارد، درک صحیح از ابعاد بیماری مددجو بخصوص هنگام بستری در بیمارستان است، رعایت این سه مولفه ی یاد شده تاثیری مستقیم در تسریع روند درمان بیمار و جلوگیری از سیر بیماری به سمت و سوی مزمن شدن ایفا می کند که همین مسئله با کاهش مدت زمان بستری بیمار در بیمارستان و کاهش هزینه های مالی همراه خواهد بود و دوران نقاهت کوتاه تری را مددجو طی خواهد کرد. از طرفی ارائه یک مراقبت حرفه ای توام با همدلی باعث افزایش رضایت مندی بیماران نسبت به کادر پرستاری و پزشکی و همچنین خوش نامی بیمارستان می گردد.

کلیدواژه ها:

ارتباط حرفه ای ، صداقت در درمان ، همدلی با مددجو ، کاهش استرس ، بهبود کیفیت مراقبت