ارتقاء همدلی و ارتباط درمانی از طریق آموزش های شبیه سازی شده: یک مرور نظام مند

مقدمه همدلی و ارتباط درمانی موثر سنگ بنای مراقبت انسان محور هستند اما پرورش این مهارت ها در محیط های بالینی سنتی همواره با چالش هایی همراه بوده است. هدف این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی فناوری های دیجیتال از جمله شبیه سازی و واقعیت مجازی در تقویت همدلی در دانشجویان و کادر درمان انجام شد. روش کار در این مرور نظام مند جستجوی گسترده با کلیدواژه های "Medical Students"، "Simulation Training Empathy"، "Healthcare Professionals" و "Digital Technologies" در پایگاه های PubMed، Scopus، PsychINFO و Web of Science صورت گرفت. از مجموع ۱۱۳۷ مقاله در جستجوی اولیه پس از حذف موارد تکراری و غربالگری دقیق عناوین و چکیده ها، تعداد ۶۷ مقاله برای بررسی متن کامل انتخاب شدند. معیارهای ورود مقالات انگلیسی و مرتبط و بدون محدودیت زمانی بود. مطالعات مروری، نامه به سردبیر و مقالات ارائه شده در همایش ها و سمینارها حذف شدند. در نهایت ۱۴ مطالعه تحلیل شد. چکیده طبق PRISMA گزارش شد. یافته ها: مطالعات نشان داد که فناوری های دیجیتال از جمله واقعیت مجازی، اپلیکیشن های موبایل، سیستم های شبیه سازی پیشرفته به طور کلی در ارتقای سطوح همدلی در فراگیران علوم پزشکی موثر هستند. این اثربخشی به ویژه در دانشجویان که در ابتدای مسیر شکل گیری هویت حرفه ای خود قرار دارند چشمگیرتر گزارش شده بود. این تاثیر مثبت در کادر درمان باتجربه کمتر به چشم می خورد. مهم ترین مزیت این برنامه های شبیه سازی شده فراهم آوردن بستری امن برای یادگیری تجربی بود؛ فضایی که در آن فراگیر می تواند بدون هر گونه نگرانی از آسیب رساندن به بیمار، واقعی مهارت های ارتباطی و همدلانه خود را تمرین کرده و توسعه دهد و بازخورد فوری دریافت کند. نتیجه گیری: ادغام هدفمند آموزش های مبتنی بر شبیه سازی و فناوری های دیجیتال در برنامه درسی علوم پزشکی، یک استراتژی اثربخش و امیدبخش برای تربیت نسل آینده کادر درمان به شمار می رود. با این وجود طراحی و اجرای مطالعات طولی با هدف سنجش ماندگاری این تاثیرات در محیط های واقعی بالینی و بررسی علل کاهش اثربخشی در حرفه مندان باتجربه یک ضرورت تحقیقاتی باقی می ماند.

کلیدواژه ها:

همدلی ، آموزش شبیه سازی ، دانشجویان پزشکی ، فناوری های دیجیتال ، مرور نظام مند