تاثیر متاورس بر رابطه همدلی پرستار بیمار

مقدمه: همدلی یکی از ارکان اساسی مراقبت پرستاری است و نقش حیاتی در رابطه پرستار - بیمار و همچنین پیامدهای بالینی ایفا می کند. در سال های اخیر توسعه فناوری های دیجیتال به ویژه متاورس چشم انداز تازه ای در حوزه مراقبت های سلامت ایجاد کرده است. متاورس به عنوان محیط دیجیتالی شبیه سازی شده چالش های بسیاری را برای تقویت یا تضعیف روابط انسانی به همراه دارد. هدف این مقاله بررسی تاثیر متاورس بر رابطه همدلی میان پرستار و بیمار است. روش کار این مطالعه به صورت مروری نظام مند انجام شد. جستجو در پایگاه های داده Web of science، Scopus و PubMed در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ انجام شد. کلیدواژه های جستجو شامل متاورس، ارتباط پرستار و بیمار، همدلی و ارتباط پرستار - بیمار بود. پس از بررسی و غربالگری ۱۳ مقاله مرتبط وارد مطالعه شدند. یافته ها: متاورس با فراهم کردن تعاملات مجازی و ارتباط از راه دور می تواند موجب تسهیل دسترسی بیماران به خدمات شود. از طرفی با کاهش ارتباط چهره به چهره و تجربه عاطفی مانع ایجاد یک رابطه کامل می شود و نمی تواند جایگزین رابطه انسانی شود. متاورس زمانی می تواند به تقویت همدلی کمک کند که در کنار آن مهارت های ارتباطی مددجو محور و اخلاق حرفه ای تقویت شود. چالش هایی مانند هزینه، مسائل اخلاقی، حفظ حریم خصوصی و امنیت اطلاعات از موانع کاربرد گسترده متاورس محسوب می شود. نتیجه گیری: متاورس ابزاری نوظهور کمکی و مکمل است که در کنار حفظ تماس انسانی می توان از ظرفیت های آن استفاده کرد. اگر این فناوری با در نظر گرفتن اصول اخلاقی و آموزش مناسب همراه شود منجر به نتایج مثبت می شود. پژوهش های بیشتری برای ارزیابی دقیق اثرات این فناوری بر کیفیت رابطه همدلی پرستار و بیمار ضروری است.

کلیدواژه ها:

متاورس ، همدلی ، پرستار بیمار ، ارتباط درمانی