همدلی در پرستاری عاملی در بهبود درمان یا زمینه ساز فرسودگی شغلی؟ مروری سیستماتیک بر شواهد موجود

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 9

متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CNTCONF07_078

تاریخ نمایه سازی: 4 مهر 1405

چکیده مقاله:

مقدمه: همدلی از مولفه های کلیدی مراقبت پرستاری و رکن مهم ارتباط درمانی موثر با مددجو محسوب می شود. مفهوم مطرح می تواند با ارتقای کیفیت مراقبت، افزایش رضایت بیمار و بهبود پیامدهای درمانی همراه باشد. مواجهه مداوم پرستاران با رنج، درد و بحران های بیماران در برخی موارد همدلی را به عاملی برای خستگی عاطفی، خستگی از شفقت و فرسودگی شغلی مبدل می نماید. لذا بررسی ابعاد دوگانه همدلی در حرفه پرستاری ضروری به نظر می رسد. هدف این مطالعه با هدف بررسی نظام مند نقش همدلی در پرستاری از منظر تاثیر آن بر بهبود درمان و نیز ارتباط احتمالی آن با فرسودگی شغلی پرستاران انجام پذیرفت. روش کار: مقالات منتشر شده در پایگاه های معتبر علمی شامل Web of Science، Scopus، PubMed و Google Scholar در بازه زمانی ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۴ با استفاده از کلیدواژه های Compassion Fatigue، Burnout، Nursing، Empathy و Patient Outcomes و کلیدواژه های همدلی، پرستاری، فرسودگی شغلی، خستگی شفقت، پیامدهای بیمار به زبان فارسی جستجو شدند. پس از حذف مقالات تکراری و غربالگری توسط دو محقق به طور کاملا مستقل بر اساس معیارهای ورود نظیر مرتبط بودن، عنوان، چکیده و در دسترس بودن متن کامل، حذف مطالعات مروری، در نظر گرفتن بازه زمانی پیشنهادی، در نهایت از بین ۲۰۰ مقاله استخراج شده ۵۵ مطالعه مطابق چک لیست استاندارد پریزما وارد بررسی نهایی شدند. یافته ها: همدلی در پرستاری با افزایش رضایت بیماران، بهبود ارتباط درمانی، ارتقاء پایبندی به درمان و کاهش اضطراب بیماران همراهی دارد. در پارادوکس دیگر سطوح بالای درگیری عاطفی، علی الخصوص در محیط کاری تنش زا، تقلیل نیروی انسانی و حمایت سازمانی ناکافی با کثرت احتمال خستگی از شفقت و فرسودگی شغلی در پرستاران را در پی دارد. همچنین یافته ها حاکی از آن بود که تمایز میان همدلی شناختی و همدلی عاطفی می تواند در درک بهتر این رابطه نقش مهمی ایفا نماید؛ به طوری که همدلی شناختی با پیامدهای مثبت حرفه ای و همدلی عاطفی افراطی با پیامدهای منفی روانی در ارتباط است. نتیجه گیری: همدلی در پرستاری پدیده ای دو وجهی بوده که می تواند عاملی موثر در بهبود درمان و از سوی دیگر به عنوان فاکتور زمینه ساز فرسودگی شغلی عمل نماید. به نظر می رسد آموزش مهارت های تنظیم هیجان، خودمراقبتی، مرزبندی حرفه ای و تقویت حمایت های سازمانی نقش مهمی در حفظ آثار مثبت همدلی و پیشگیری از پیامدهای منفی آن به همراه داشته باشد.

نویسندگان

راضیه شیرزادگان

دانشجوی کارشناسی ارشد پرستاری دانشکده پرستاری و مامایی مرکز تحقیقات مراقبت بالینی پژوهشکده توسعه سلامت دانشگاه علوم پزشکی کردستان، سنندج، ایران

نگار اسماعیل زاده

گروه پرستاری واحد دورود دانشگاه آزاد اسلامی، علی آباد کتول ایران

کیمیا بیگدلی

دانشجوی دکتری پرستاری کمیته تحقیقات دانشجویی دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی ارستان