ارتقای خودکارآمدی در بیماران مبتلا به بیماری های مزمن یک مرور دامنه ای

مقدمه: خودکارآمدی به عنوان یک فرایند شناختی توصیف می شود که در آن افراد از طریق تاثیرات محیطی و اجتماعی، رفتارهای جدیدی را یاد می گیرند که بر توانایی آنها برای بهبود رویدادهای آینده تاثیر می گذارد. ارتقای خودکارآمدی می تواند پیامدها و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به بیماری های مزمن را بهبود بخشد. هدف این مطالعه تشریح و بررسی مطالعات موجود درباره ارتقای خودکارآمدی در بیماران مبتلا به بیماری های مزمن است. روش کار: این مطالعه یک مرور دامنه ای است از یک رویکرد پنج مرحله ای شامل: (الف) تعیین سوال پژوهش؛ (ب) شناسایی مطالعات مرتبط با استفاده از یک جست وجوی سه مرحله ای شامل جست وجوی کلمات کلیدی در PubMed و CINAHL، جست وجوی منابع علمی در ScienceDirect، PsycINFO، ERIC، CINAHL، PubMed و Google Scholar و جست وجوی منابع موجود در فهرست منابع مقالات؛ (ج) انتخاب مطالعات؛ (د) استخراج و جدول بندی داده ها؛ و (ه) گردآوری، خلاصه سازی و گزارش داده ها استفاده شد. یافته ها: از میان ۳۵۶۴ منبع شناسایی شده، متن کامل ۵۵ منبع مطالعه شد و ۱۴ منبع انگلیسی زبان که بین ژانویه ۲۰۰۰ تا ژوئن ۲۰۲۳ منتشر شده و شامل موضوع خودکارآمدی و بیماری های مزمن بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. چهار راهبرد برای ارتقای خودکارآمدی شناسایی شد: برنامه های خودمدیریتی سلامت از راه دور، برنامه های کاربردی تلفن همراه، بازی و رسانه های اجتماعی. نتیجه گیری: نشان داده شده است که خودکارآمدی بیماران مبتلا به بیماری های مزمن با مداخلاتی که از خودمدیریتی حمایت می کنند، بهبود می یابد. با این حال تا زمانی که راهبردهایی برای رفع موانع و حفظ رفتارها اجرا نشوند این امر نمی تواند موفقیت آمیز باشد. همچنین تلاش ها برای تغییر رفتار در صورت نبود منابع و حمایت ارزش محدودی خواهند داشت.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، بیماری مزمن ، مرور دامنه ای