مروری بر اثر بخشی نظریه خود تعالی رید بر سازگاری و امید به زندگی در بیماران مبتلا به بیماریهای مزمن

مقدمه بیماریهای مزمن به دلیل ماهیت طولانی مدت و اثرات چندبعدی بر جسم، روان و روابط اجتماعی موجب کاهش کیفیت زندگی، کاهش امید به زندگی و اختلال در سازگاری بیماران می شوند. یکی از رویکردهای روان اجتماعی مهم در تبیین سازگاری بیماران مزمن، الگوی «خودتعالی» است که بر گسترش مرزهای فردی، معناجویی، پذیرش تغییرات و ارتباط با خود، دیگران و ابعاد معنوی تاکید دارد. این مطالعه با هدف مروری بر اثر بخشی الگوی خود فراروی رید بر سازگاری و امید به زندگی در بیماران مبتلا به بیماریهای مزمن انجام شد. روش کار: این مطالعه به روش مروری نظام مند روایتی انجام شد. جستجوی مقالات در پایگاه های اطلاعاتی معتبر شامل Scopus، PubMed، CINAHL، Web of Science و Google Scholar صورت گرفت. کلیدواژه های مورد استفاده شامل: Pamela Self-Transcendence، Quality of Life، Hope، Coping، Adaptation، Chronic Disease، Reed Theory و معادل های فارسی آنها بودند. مقالات منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ مورد بررسی قرار گرفتند. پس از غربالگری عنوان، چکیده و متن، کامل مطالعات مرتبط وارد تحلیل شدند. یافته ها: یافته های مطالعات نشان داد الگوی خود فراروی رید نقش مهمی در افزایش امید به زندگی، بهبود سازگاری روانی و ارتقای کیفیت زندگی بیماران مزمن دارد. این الگو از طریق تقویت معنا در زندگی، افزایش پذیرش بیماری، کاهش اضطراب وجودی و ارتقای حمایت اجتماعی موجب بهبود پاسخ های روانی بیماران می شود. نتیجه گیری: با توجه به ماهیت پیچیده بیماریهای مزمن، استفاده از رویکردهای مبتنی بر نظریه های پرستاری مانند خود فراروی رید می تواند به عنوان یک چارچوب موثر در مراقبت های بالینی مورد استفاده قرار گیرد. این الگو با تمرکز بر ابعاد وجودی و معنوی انسان فراتر از درمان جسمی عمل کرده و به بهبود تاب آوری روانی بیماران کمک می کند. با این حال انجام مطالعات تجربی بیشتر در زمینه اثربخشی این مدل در فرهنگ های مختلف توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

خود تعالی ، رید ، بیماری مزمن ، سازگاری ، امید به زندگی