مراقبت های دهانی در سالمندان مبتلا به دمانس و اختلالات شناختی مروری بر موانع و راهکارها

مقدمه با افزایش جمعیت سالمندان شیوع دمانس و اختلالات شناختی رو به افزایش است و این وضعیت می تواند به طور مستقیم بر توانایی انجام مراقبت های دهانی اثر بگذارد. ضعف در بهداشت دهان در این گروه با پیامدهایی همچون پوسیدگی دندانی، بیماری های پریودنتال و کاهش کیفیت زندگی همراه است. هدف این مطالعه بررسی موانع و راهکارهای مراقبت های دهانی در سالمندان مبتلا به دمانس به صورت مروری روایتی بود. روش کار: این مطالعه به صورت مرور روایتی انجام شد و مطالعات مرتبط طی سال های اخیر از پایگاه های معتبر علمی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفتند. تمرکز بر شواهدی بود که موانع، عوامل مراقبتی اثرگذار و مداخلات موثر در بهداشت دهان سالمندان مبتلا به دمانس را گزارش کرده بودند. یافته ها: وضعیت سلامت دهان در بیماران دمانس به طور قابل توجهی ضعیف تر از سالمندان بدون اختلال شناختی است. موانع موجود در سه سطح: بیمار (رفتارهای مقاومتی، کاهش حافظه و مشکلات حرکتی)، مراقبت (کمبود آموزش و ناتوانی در مدیریت رفتار) و سیستم سلامت (نبود پروتکل های استاندارد و ضعف در یکپارچگی خدمات) طبقه بندی شدند. همچنین شواهد نشان داد آموزش مراقبان، استفاده از ابزارهای کمکی مانند مسواک های برقی و مداخلات فرد محور می توانند شاخص های بهداشت دهان را بهبود بخشند هر چند اثر بخشی آن ها نیازمند حمایت ساختاری و پیگیری مستمر است. علاوه بر این، مطالعات اخیر به وجود ارتباط احتمالی میان سلامت دهان و عملکرد شناختی اشاره کرده اند. نتیجه گیری مراقبت های دهانی در سالمندان مبتلا به دمانس نیازمند رویکردی چندبعدی و سیستم محور است. توسعه مدل های مراقبتی بین رشته ای، آموزش پایدار مراقبان و ادغام خدمات دندان پزشکی در نظام سلامت می تواند نقش مهمی در ارتقای سلامت دهان و کیفیت زندگی این بیماران داشته باشد.

کلیدواژه ها:

مراقبت دهانی ، سالمندان ، اختلالات شناختی ، مروری روایتی