اثر بخشی آموزش مدل درمان نشانه گذاری ویژه در مدیریت علایم و نشانه های اضطراب و افسردگی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی اهواز

مقدمه پژوهش بررسی اثر بخشی آموزش مدل درمان نشانه گذاری ویژه در مدیریت علائم و نشانه های اضطراب و افسردگی دانشجویان بود. این مطالعه با طرح نیمه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. روش کار: از میان ۲۰۰ دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی اهواز ۳۰ نفر که بالاترین نمرات اضطراب و افسردگی را در پرسشنامه سلامت عمومی کسب کرده بودند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه ۱۵ نفر جایگزین شدند. گروه آزمایش در هشت جلسه ۶۰ دقیقه ای آموزش مدل درمان نشانه گذاری ویژه شرکت کرد در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارها شامل پرسشنامه اضطراب یک (۱۹۸۸) و افسردگی بک (۱۹۶۳) بود که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون تکمیل شد. داده ها با آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری تحلیل شد. یافته ها: نتایج آزمون کوواریانس نشان داد که بین دو گروه آزمایش و کنترل در نمرات پس آزمون افسردگی تفاوت معناداری وجود دارد (F=۳۲۱۳۲، df=۱، p<۰.۰۰۰، η۲=۰.۵۴۳)، همچنین بین دو گروه در نمرات پس آزمون اضطراب نیز تفاوت معناداری مشاهده شد (F=۳۰۲۱۶، df=۱، p<۰.۰۰۰، η۲=۰.۲۸). به طور کلی آموزش مدل درمان نشانه گذاری ویژه موجب کاهش معنادار اضطراب و افسردگی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد. نتیجه گیری یافته ها نشان داد که این مدل درمانی در بهبود مدیریت نشانه های اضطراب و افسردگی دانشجویان اثر بخش است و می تواند به عنوان یک مداخله کارآمد در حوزه بهداشت روان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

نشانه گذاری ویژه ، اضطراب ، افسردگی ، مداخله روان شناختی ، دانشجویان