بررسی نقش میانجی سلامت معنوی بر ارتباط بین بار کاری ذهنی و خستگی در پرستاران شاغل در بخشهای اورژانس شهرستان سبزوار سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴

مقدمه: بخش اورژانس یکی از پراسترس ترین محیط های بیمارستانی است و پرستاران آن به دلیل حجم کاری بالا و تصمیم گیری های سریع، در معرض بار کاری ذهنی و خستگی قرار دارند که می تواند کیفیت مراقبت و سلامت شغلی آنان را تحت تاثیر قرار دهد. در این میان سلامت معنوی به عنوان عاملی بالقوه محافظتی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی سلامت معنوی در ارتباط بین بار کاری ذهنی و خستگی پرستاران اورژانس شهرستان سبزوار بود. روش ها: این مطالعه توصیفی تحلیلی مقطعی بر روی ۱۵۷ پرستار شاغل در بخش های اورژانس بیمارستان های شهرستان سبزوار انجام شد. داده ها با استفاده از شاخص بار کاری ذهنی ناسا، پرسشنامه خستگی چند بعدی، پرسشنامه سلامت معنوی پولوتزین و الیسون و فرم اطلاعات دموگرافیک جمع آوری و با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. آزمون های آماری شامل t مستقل، آنالیز واریانس، من ویتنی کروسکال والیس و رگرسیون خطی بود. یافته ها: میانگین بار کاری ذهنی ۳۵/۵۴/۱۴، خستگی کلی ۰۹/۶۰/۳۵۱۸ و سلامت معنوی ۹۶/۷۲/۴۳ بود. بار کاری ذهنی با خستگی عمومی، ذهنی و کلی رابطه منفی و معنادار داشت (p>۰/۰۵). تمامی ابعاد خستگی با سلامت وجودی و به جز خستگی عمومی با سلامت معنوی رابطه مثبت و معنادار نشان دادند (p>۰/۰۱). بین بار کاری ذهنی و سلامت معنوی ارتباط معناداری مشاهده نشد و نقش میانجی سلامت معنوی تایید نگردید. نتیجه گیری: سلامت معنوی نقش میانجی در ارتباط بین بار کاری ذهنی و خستگی پرستاران اورژانس ایفا نکرد. بررسی سایر متغیرهای میانجی بالقوه در مطالعات آینده توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

بارکاری ، خستگی ، بخش اورژانس ، سلامت معنوی