تاثیر آموزش مبتنی بر شبیه سازی دیجیتال بر افزایش تاب آوری و مدیریت استرس در کادر اتاق عمل

مقدمه محیط پرخطر: اتاق عمل و فشارهای روانی ناشی از آن از طریق تضعیف تاب آوری کادر درمان امنیت بیمار را تهدید می کند. با وجود اثر بخشی شبیه سازی دیجیتال در ارتقای مهارت های فنی نقش آن در تقویت توانمندی های غیر شناختی مانند مدیریت استرس و تاب آوری کمتر مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف پر کردن این شکاف علمی، به بررسی، تاثیر آموزش مبتنی بر شبیه سازی دیجیتال بر ارتقای تاب آوری و مدیریت استرس کادر اتاق عمل می پردازد. روش کار مرور متون در پایگاه های Web of Science Scopus PubMed و Google Scholar از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶ با کلیدواژه های «شبیه سازی دیجیتال»، تاب آوری و مدیریت استرس کادر اتاق «عمل» انجام شد. پس از غربالگری اولیه و بر اساس معیارهای ورود (شامل دسترسی به متن کامل در بازه زمانی مذکور) از میان ۱۴۳ مقاله یافت شده ۷۲ مقاله پس از بررسی مستقل توسط دو محقق وارد مرحله بررسی نهایی شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد که بهره گیری از شبیه ساز بیمار مجازی به عنوان ابزاری پیشرفته با فراهم کردن بستری امن برای مواجهه با سناریوهای بحرانی، نقش موثری در بهبود یادگیری و ارتقای توانمندی های روان شناختی کادر درمان دارد. آموزش مبتنی بر شبیه سازی دیجیتال منجر به افزایش معنادار سطح تاب آوری به ویژه در ابعاد ادراک شایستگی فردی و اعتماد به نفس شد، همچنین این مداخله با تقویت سازوکارهای دفاعی، مستقیما بر بهبود مدیریت استرس و کاهش تنش های شغلی اثر گذاشت. در نهایت تلفیق فناوری شبیه سازی با رویکردهای سلامت روان، ظرفیت های روانی کادر درمان را برای مقابله با چالش های پیچیده اتاق عمل به طور چشمگیری تقویت می کند. نتیجه گیری این پژوهش نشان داد که گذار به آموزش مبتنی بر شبیه سازهای دیجیتال فراتر از مهارت های فنی ابزار موثر برای تقویت تاب آوری و مدیریت استرس است لذا پیشنهاد می شود مدیران بیمارستان ها با ادغام این فناوری در برنامه های آموزشی، ضمن افزایش اعتماد به نفس حرفه ای از سلامت روان پرسنل در محیط های پرخطر حمایت کنند.

کلیدواژه ها:

شبیه سازی دیجیتال ، تاب آوری ، مدیریت استرس ، کادر اتاق عمل