رابطه بین شجاعت اخلاقی، حساسیت اخلاقی و مراقبتهای پرستاری انجام نشده در پرستاران بالینی: یک مطالعه مقطعی ایرانی

مقدمه شایستگی اخلاقی برای ارائه مراقبت ایمن و باکیفیت توسط پرستاران ضروری است. با این حال مراقبت پرستاری انجام نشده (Missed nursing care) که به عنوان هر جنبه ای از مراقبت های مورد نیاز بیمار که حذف یا به تعویق افتاده تعریف می شود همچنان یک نگرانی جهانی است. هدف این مطالعه بررسی روابط میان حساسیت اخلاقی، شجاعت اخلاقی و مراقبت پرستاری انجام نشده در میان پرستاران بالینی در ایران بود. روش کار یک مطالعه توصیفی-تحلیلی در سال ۲۰۲۴ بر روی ۲۸۷ پرستار شاغل در بیمارستان های آموزشی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تربت حیدریه انجام شد. داده ها با استفاده از مقیاس شجاعت اخلاقی Sekerka و همکاران، پرسشنامه حساسیت اخلاقی Han و همکاران و پرسشنامه MISSCARE (Williams & Kalisch) جمع آوری گردید. تحلیل های آماری شامل همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی چندگانه و مدل سازی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزئی (PS-SEM) با استفاده از نرم افزارهای SPSS ۲۲ و SmartPLS بود. یافته ها حساسیت اخلاقی با شجاعت اخلاقی همبستگی مثبت (r=۰.۱۸۲, p<۰.۰۵) و با مراقبت پرستاری انجام نشده همبستگی منفی (r=-۰.۲۵۰, p<۰.۰۱) داشت. تحلیل های رگرسیون و مسیر تایید کردند که حساسیت اخلاقی به طور معنی داری هم شجاعت اخلاقی (β=۰.۲۵۵, p=۰.۰۱۳) و هم کاهش مراقبت پرستاری انجام نشده (β=-۰.۱۵۰) را پیش بینی می کند. اثر غیرمستقیم حساسیت اخلاقی بر مراقبت انجام نشده از طریق شجاعت اخلاقی معنی دار نبود. نتیجه گیری احتمال کوتاهی در ارائه مراقبت های ضروری بیمار در پرستارانی که حساسیت اخلاقی بالاتری دارند کمتر است. حساسیت اخلاقی در مقایسه با شجاعت اخلاقی تاثیر مستقیم قوی تری بر کاهش مراقبت پرستاری انجام نشده دارد. راهکارهای آموزشی که حساسیت اخلاقی را تقویت می کنند ممکن است عملکرد اخلاقی پرستاران را ارتقا داده و پیامدهای ایمنی بیمار را بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

حساسیت اخلاقی ، شجاعت اخلاقی ، مراقبت پرستاری انجام نشده ، شایستگی اخلاقی ، پرستاران ، ایران