تاثیر ورزش منظم بر کاهش کورتیزول، اضطراب و استرس شغلی نیروهای امداد و نجات

هدف: نیروهای امداد و نجات به دلیل ماهیت پرفشار شغلی، شیفت های کاری نامنظم و مواجهه مکرر با صحنه های بحرانی، به طور مداوم در معرض فعال سازی مزمن محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA) و افزایش سطح هورمون کورتیزول هستند که این امر پیامدهای سوء روان شناختی و جسمانی در پی دارد. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی یک پروتکل ورزشی منظم بر کاهش سطوح کورتیزول بزاقی (به عنوان شاخص بیولوژیک استرس) و بهبود وضعیت اضطراب و استرس شغلی در میان این نیروها انجام شد.روش شناسی: این مطالعه به صورت نیمه تجربی (با طرح پیش آزمون-پس آزمون) بر روی نمونه ای از نیروهای امدادی انجام گرفت. شرکت کنندگان در یک برنامه تمرینی منظم (ترکیبی از تمرینات هوازی و مقاومتی) به مدت ۸ هفته شرکت کردند. ارزیابی ها شامل سنجش سطح کورتیزول بزاقی در فواصل استراحت و فعالیت، و تکمیل پرسشنامه های استاندارد اضطراب (مانند پرسشنامه اضطراب بک) و استرس شغلی (OSI) بود.یافته ها: تحلیل داده های آماری نشان داد که اجرای منظم پروتکل ورزشی منجر به کاهش معنادار (P<۰.۰۵) سطح کورتیزول در نمونه های پس آزمون نسبت به پیش آزمون شده است. همچنین، نتایج نشان دهنده بهبود قابل توجه در مولفه های سلامت روان، کاهش نمرات اضطراب و تقلیل شاخص های استرس شغلی در گروه مداخله بود.نتیجه گیری: ورزش منظم به عنوان یک مداخله غیردارویی کم هزینه و موثر، پتانسیل بالایی در تعدیل پاسخ های فیزیولوژیک به استرس و ارتقای سلامت روان نیروهای امداد و نجات دارد. پیشنهاد می شود پروتکل های ورزشی هدفمند به عنوان بخشی از دستورالعمل های رفاهی و عملیاتی در سازمان های امدادی ادغام گردند تا ضمن حفظ آمادگی جسمانی، از فرسودگی شغلی و آسیب های روانی ناشی از محیط کار پیشگیری شود.